Build A Stronger CPI(M)

08 Friday Jan 2016

Posted by raomk in CPI(M), Current Affairs, INDIA, Left politics, NATIONAL NEWS

Tags

CPI(M), CPI(M) Plenum, indian communist, INDIAN LEFT, SITARAM YECHURY

Sitaram Yechury

The CPI(M)’s Plenum on Organization, as mandated by the 21st Congress, convened and completed its work “by the end of 2015”. It is a creditable achievement that the CPI(M) could successfully implement this mandate within a short period of eight months.

Party Central Committee had decided on a fairly comprehensive and elaborate procedure and time table for the conduct of the Plenum. A detailed questionnaire was prepared by the Party Centre to gather extensive information from the state committees regarding the current state of affairs of the Party organisation and the details of its functioning. The replies sent by the state committees were examined and on that basis, both the Draft Report and Draft Resolution on Organization were prepared. The intensity of the preparatory work can be understood by the fact that during the period since the Party Congress and the convening of the Plenum, the Polit Bureau met separately four times and the Central Committee three times in the run-up to the Plenum.

The deliberations of the Plenum began from the late afternoon of December 27th after the conclusion of a gigantic rally in Kolkata Brigade Parade Grounds. Even the bourgeois media had to concede that this was the largest ever rally held at the Brigade in the recent past. The composition of the people who converged at the rally, braving all attacks and blockading attempts by the Trinamul Congress, nailed the lie of our class enemies and the bourgeois media that youth are not being attracted towards the CPI(M). Youth from all over the state of West Bengal enthusiastically participated in this rally.

For a Communist party, the importance of the Party organisation can never be understated. It is the Party’s principal weapon in carrying the Party’s understanding and its political line to the vast mass of the Indian people. Without a well-oiled and efficient Party organisation, the Party cannot develop deep links with the Indian people and champion their interests.

Revolutionary Party with a Mass Line

The successful conclusion of this Plenum began the process of revitalizing the Party organisation and the reinvigorating the rank and file to move forward in a faster manner to achieve our objectives. The 21st Party Congress adopted the Political Resolution, reviewed its political-tactical line and laid down the P-TL for the coming three years, restoring the primacy of building the Left and democratic front. This Plenum on Organization, therefore, focused on strengthening and streamlining our Party organizational capacities to fulfill these objectives.

This re-doubling of the CPI(M)’s resolve to meet the current challenges can only be carried forward by unleashing mightier people’s struggles. This means directly that we should enlarge the independent strength of our Party in a big way. This needs to be done in conformity with our adopted political-tactical line that reiterates the need for changing the correlation of class forces among the Indian people in favour of the Left and Democratic Front (LDF). This LDF has to be strong enough to present to the Indian people a class alternative based on an alternative set of policies instead of leaving the people at the mercy of choosing between one bourgeois party/formation or the other. The LDF, by changing the correlation of class forces among the Indian people, will be the precursor to the forging of the unity of the People’s Democratic Front, under whose leadership the Indian revolution will advance through the People’s Democratic Revolution to Socialism.

Thus, the Plenum reiterated the character of the CPI(M) as a revolutionary party based on the tenets of Marxism-Leninism while its line at this current conjuncture is to strengthen the links with the Indian people. i.e., a revolutionary party with a mass line.

Strengthen Organisational Capacities

These revolutionary objectives cannot be accomplished unless we vastly develop the Party’s organizational capacities. There, however, are very formidable challenges. The crisis globally and in our country and society continues to deepen rapidly. Wisdom of an old saying informs us that “in every crisis situation, there is an opportunity”. At the Plenum, the CPI(M) decided to seize such opportunities to advance.

The CPI(M) is best placed to advance as the political party of the working class rallying the support of all the exploited classes of our people in a situation of the world capitalist crisis which shows that no amount of reforms under capitalism can liberate people from intensifying exploitation. This can be done only through the political alternative of Socialism. Further, the CPI(M) has an alternative policy framework, for India, which will enable our people to realise their inherent potential and create a better India on that basis. This alternative offers the Indian youth a vision for a better future by marshalling our country’s resources to provide our youth with quality education, good health and sustainable employment, as opposed to the current policies that enormously widen economic inequalities. The CPI(M) remains the consistent political force that advocates and struggles for the unity of our multi-religious, multi-lingual, multi-cultural, multi-ethnic population against all efforts at disrupting such unity by sharpening communal polarisation and thwarting the RSS/BJP designs to impose their project of a rabidly intolerant fascistic ‘Hindu Rashtra’. Simultaneously, the CPI(M) consistently fights against terrorism and fundamentalism of all hues. Majority communalism and minority fundamentalism feed and strengthen each other. The CPI(M) intensifies movements to abolish caste based untouchability, along with all expressions of discrimination and social oppression of all varieties. In a morass of fast degenerating political morality, the CPI(M) stands out as an example combating corruption and moral degradation in public life.

This record of the CPI(M) provides us the opportunity to build upon this further to achieve the objectives of galvanizing the Party organisation.

Concrete Analysis of Concrete Conditions

The CPI(M) has consistently advocated the Leninist dictum: “concrete analysis of concrete conditions is the living essence of dialectics”. In pursuance of this, the CPI(M) established three study groups to study the concrete changes that have occurred during the last two decades of neo-liberalism. On the basis of the findings of these study groups, the Plenum decided to strengthen class and mass struggles by: forging a broad front of agricultural workers, poor peasants, middle peasants, rural workers in the non-farm sections, artisans and other sections of the rural poor against the landlord-rural rich nexus; organising workers in key and strategic industries; organising contract workers in both the organized and unorganized sectors; establishing area-based organisations in coordination between trade unions, youth, women etc.; organising the urban poor in the bastis/local areas; establishing occupation based neighbourhood-mohallah-basti committees; strengthening work amongst the middle classes particularly ideological work by the establishment of various fora like citizens forums, platforms to promote cultural activities/actions; scientific temper and others related to their life and work; and strengthening work in residential associations, pensioners associations and professional bodies.

Implementing a Proper Cadre Policy

A Communist Party is always built from the top. Hence, to accomplish the strengthening of our organisation, the Plenum underlined that these efforts must begin by strengthening the Party Centre and proceeding towards improving the quality of the Party at all levels. Amongst many other measures to achieve this, the Plenum highlighted the need for implementing a proper cadre policy by identifying and promoting younger comrades and ensuring the entrusting of tasks on the basis of a collective assessment of concerned committees; nurturing such cadre as Party wholetimers – symbols of ideological conviction and sacrifice in the struggles for a revolutionary transformation – and strictly ensuring a proper wage structure for the Party wholetimers and maintaining regularity of payment.

As a part of effective cadre building, the Plenum emphasized the need of holding regular Party schools and preparing a central syllabus, along with a list of essential reading for self-study and vastly improving the reach and quality of Party papers and publications and making special efforts to upgrade their form and content.

Intensify Struggles against Social Oppression

Underlining the CPI(M) understanding that the issues of economic exploitation and social oppression are the `two feet’ upon which stands the advance of class struggles in India, the Plenum highlighted the need for strengthening the Party organizational capabilities to intensify struggles against gender oppression, discrimination against the dalits, tribals, disabled and religious minorities, by the Party as a whole. The CPI(M) must advance by walking and then running on these `two feet’.

Combating Communalism

The Plenum underlined the need to strengthen organizational capabilities to combat the current ideological offensive of the communal forces by undertaking various measures like: mobilising litterateurs, scientists, historians, cultural personalities and other sections of intellectuals; taking initiatives at the pre-school and school level by involving teachers and social organisations paying special attention to organise social and cultural activities to propagate scientific temper and secular values; evolving special activities to combat the penetration of communal influence amongst the exploited classes, dalits and adivasis; setting up of broad-based cultural platforms for propagation of progressive and secular values and cultural productions. The trade unions and other mass organisations should also organize cultural and social activities in their localities. Organising social service activities like health centres, educational coaching centres, reading rooms, relief work and so on are essential along with the urgent need to strengthen popular science and literary movements.

Urgent Essential Tasks

Building the capabilities of the Party organisation requires that the CPI(M) must undertake measures to strengthen our links with the Indian people in order to unleash mightier people’s struggles. This needs, first and foremost, the implementation of the mass line of the Party to ensure the deepening of live links with the people. This means, apart from strengthening the local Party units to unleash a large variety of local struggles, we must focus on advancing the agrarian revolution, the axis of the democratic revolution, by forging unity in struggles of all rural exploited sections of people thereby strengthening efforts to develop the worker-peasant alliance.

The immediate focus must be on forging class and mass struggles on economic and social issues to widen the Party’s influence and to rally the Left and democratic forces; adopting a mass line and establish live links with the people; streamlining the organisation to build a revolutionary Party with quality membership of high quality; making special efforts to attract youth to the Party; and waging the ideological struggle against communalism, neo-liberalism and reactionary ideologies.

The Plenum decided that the decisions contained in the adopted documents – Resolution and the Report – must be implemented in a time-bound fashion beginning from the Party Polit Bureau and Central Committee. As some states will soon be going in for assembly elections, the Plenum decided that all state committees, in accordance with their concrete conditions, must concretize time-bound implementation plans and review them in a year’s time.

The Plenum concluded by calling upon the entire Party, the rank and file, its sympathizers and well-wishers to rally together to implement these decisions with an urgent resolve. This is the only way that the CPI(M) can advance towards discharging its responsibility of ensuring a revolutionary social transformation in our country.

Forward towards a stronger CPI(M) with an all India mass base!
Forward towards a revolutionary Party with a Mass Line!

Marxism does not attack religion per se

08 Friday Jan 2016

Posted by raomk in Communalism, CPI(M), Current Affairs, History, INDIA, Left politics, RELIGION, Religious Intolarence

≈ Leave a comment

Tags

communalism, CPI(M), Marxism, Marxist philosophy, narayana Guru, SITARAM YECHURY, Sivagiri

Sitaram Yechury

[This text is based on the speech delivered by Sitaram Yechury, General Secretary of CPI(M) at the valedictory function of the 83rd Sivagiri Pilgrimage Celebrations on January 1, 2016 at Kerala.]

It is, indeed, an honour to be here at Sivagiri. My heartfelt thanks for being invited to share some thoughts with all of you in the concluding session of the 83rd Sivagiri Pilgrimage celebrations. It is, indeed, a very new and an appropriate way to begin the new year. A Happy New Year to all of you.

I belong to a generation that grew up on the values propagated by Srinarayana Guru – `the oneness of humanity’, with no social barriers on the grounds of caste, religion, region etc. The slogan of `one caste, one religion, one god’ is an elevated expression of humanism which recognizes the value of a human being as being supreme. A value that recognizes all human beings as being equal, irrespective of all social divisions. This universality of oneness of humanity, in a sense, crystallizes the finest elements of rational thought and philosophy that emerged in the course of the advance of human civilization in these lands. As “different rivers flow through different courses to merge in the ocean”, so do different human beings through the practice of individual beliefs and faith eventually merge with humanity as a whole. This is humanism of the highest variety.

Such humanism has a strong resonance with the Communist philosophy and worldview. The overriding concern of Marxism is humanism. In fact, Karl Marx had once said, “Nothing human is alien to me”. It is the pursuit of the simple question of what constitutes the real freedom of a human being and his consequent liberation, Marx proceeded to reject the Hegelian idea of the revolution of the mind as articulated by Feuerbach, during his time, to come to a conclusion of seminal importance. This was: consciousness of a human being is determined by the social conditions and not vice a versa. “It is not the consciousness of men that determines their being, but on the contrary their social being that determines their consciousness”.

Marxism’s focus on changing the concrete conditions of material existence, as the basic pre-requisite for human liberation, emerges from this understanding and hence Marx’s own scientific study on the real living conditions of the people and his consequent dissection of capitalism.

It, indeed, sounds as a strange paradox that a practitioner of Marxism, a Communist foot soldier, a confirmed atheist has been invited to be here as a part of these pilgrimage celebrations. A great deal of controversy has always existed regarding the Marxist understanding of religion. The popular perception is the normally out of context quotation that “religion is the opium of the people”. In fact, deliberately, the passage in which this statement finds place is never quoted in the full. Marx had stated :”Religious distress is at the same time the expression of real distress and the protest against real distress. Religion is the sigh of the oppressed creature, the heart of the heartless world, just as it is the spirit of the spiritless situation. It is the opium of the people”.

Religion, is the opium in the sense that it is as potent as opium in transporting human beings to an illusory world. For a human being who is oppressed, religion provides the escape for relief, it provides a “heart in a heartless world, a spirit in a spiritless situation.” This is the strength and power of religion. It is like opium that the people are fed, to lull themselves into submission, robbing them of their inherent potential to change the real world, and hence, remain in conditions which appear outside of both their comprehension and control.

Marxism does not attack religion per se. It’s attack is on the conditions that give rise to the conditions that perpetuate the hold of religion on the people. The point is to change the real world; to transform the comforts of an illusory world into concrete reality. Therefore, as a Communist, we can assure you that the CPI(M) will be the foremost upholder of every individual’s right to his/her choice of their faith and their right to maintain their beliefs and propagate them. We will defend, till the last breath, this right of the individual choice and protect the faith of every individual. It, therefore, necessarily follows that we shall also protect everybody against any attempt to interfere into the rights of individual liberty of faith by any body of thought or action. This is precisely what the communal forces attempt to do today. The CPI(M)’s opposition to communalism is, hence, integral to both its philosophy and practice.

This growth of rabid communal polarization that we see around us today runs completely in contradiction with the body of thought and action that the Guru has bequeathed to us. This rich legacy and the philosophical activities that the Guru undertook had heralded a movement for social renaissance in Kerala. Remember, Swami Vivekananda had once described the Kerala society as a `mad house’ of casteism. The Guru, through his philosophy of oneness of humanity, spread the indomitable values of equality and humanism. Kerala was a society where caste prejudices went beyond even the obnoxious practice of untouchability. In Kerala, there was the practice of unseability. Comrade EMS Namboodiripad used to tell us that in his childhood, it was not unusual to see some `unfortunate’ human beings carrying a bell around their neck whose sound would warn the upper castes, to take a different path!

It was the social renaissance heralded by the Guru, amongst others, that has transformed this society into one with the most progressive values in the country today. In the process, Kerala society has achieved such advances in its human development indices that it matches and, in some cases, outstrips the standards existing in the developed capitalist countries today. In the field of literacy, education, gender equality and other social parameters, Kerala proudly stands at the top on the rest of India.

The Guru used spirituality as a propelling force for upward social mobility of the people. In this process, he developed a unique combination of materialism and spiritualism, propagating The Buddha’s preachings of the control over the Body, Word, Mind, Food and Deed. The consecration of the Shiva Lingam in 1888 – the Aruvippuram Prathishta – remains a landmark that has gone way beyond being a symbolic gesture.

Yet another resonance with Marxist philosophy is the Guru’s emphasis on “freedom through education, strength through organisation, economic independence through industry”. In a sense, this brings me to the point of urging all of you to explore further a thought: Spiritualism is not to be confined within the boundaries of religion or religiosity. Of course, there is religious spiritualism which could also be call Theistic spiritualism. On the other hand, there is also an Atheistic spiritualism. Here, spiritualism is understood as the elevation of human consciousness to the levels of refined humanism. Such elevation of human consciousness can be achieved as much by a materialist philosophy as it can be through a Theistic theology. (This is a tautological term, but I am using it only to emphasise the point.)

The Guru’s philosophy spread far and wide beyond the confines of Kerala. I am told that Mahatma Gandhi came here thrice during our freedom movement. Gurudev Rabindranath Tagore came to meet the Guru in 1922. This surely was a meeting of minds. Tagore had by then penned the Nobel Prize winning immortal lines to awaken India: “Where the mind is without fear and the head is held high; Where knowledge is free; Where the world has not been broken up into fragments by narrow domestic walls;”.

The Guru’s teachings and personal example appear to be not merely relevant but more necessary to meet the challenges before us today. On the one hand, the material basis of existence for the vast mass of our people and the country, as a consequence of embracing the neo-liberal policy trajectory by the Indian ruling classes, is deteriorating. Unless material needs are satisfied, the growth of spiritualism leading to social renaissance and, therefore, to cultural renaissance would be simply impossible. The economic policies followed by the current government at the Centre and, to a large extent, by the government in Kerala, only buttress such material regression of our people’s lives. These policies need to be resisted and reversed. This is one focus of CPI(M)’s activities today.

On the other hand, the CPI(M)’s other focus is against the growing communal polarization and the vicious pursuit of consolidating the Hindutva communal vote bank politics which is leading to severe ruptures in our society that can well destroy the unity and integrity of India. Under the present Central government, both these aspects of anti-people economic reforms and communal polarization constitute its singular agenda. In the process, the communal forces even make an attempt to forcibly appropriate the Guru’s philosophy and legacy.

This, simply, cannot be allowed. Such efforts, in particular, have to be defeated in order to carry ourselves to higher levels of social and material existence as envisaged and propagated by the Guru. The efforts to replace the rich Indian history with Hindu theology and the evolution of the syncretic Indian philosophy with a monolithic Hindu theology will have to be resisted and defeated.

I wish the Srinarayana Guru Mutt all success in its efforts to relentlessly continue to propagate the Guru’s philosophy and vision of the `oneness of humanity’ and not permit any effort at hijacking this rich legacy to serve the narrow ends of communal forces.

Thank you once again for giving me this honour of sharing some of my thoughts at this sacred Srinarayana Guru Mutt.

వెనెజులాలో మొదలైన వర్గ పోరు

07 Thursday Jan 2016

Posted by raomk in Current Affairs, INTERNATIONAL NEWS, Left politics

≈ Leave a comment

Tags

Caracas, Chavez, Latin America, Latin American left, Maduro, Venezuela

ఎంకెఆర్‌

పదిహేడు సంవత్సరాల తరువాత వెనెజులా మితవాద పార్టీల కూటమి పార్లమెంట్‌లో తాను సాధించిన మెజారిటీని అడ్డం పెట్టుకొని పార్లమెంట్‌ తొలి సమావేశం తొలిరోజే రౌడీయిజానికి పాల్పడింది. గత నెలలో వెనెజులా పార్లమెంట్‌కు జరిగిన ఎన్నికలలో పాలక వామపక్ష సోషలిస్టు పార్టీ కూటమి ఓడిపోయింది. అధ్యక్ష పదవిలో ఛావెజ్‌ వారసుడిగా వున్న నికోలస్‌ మదురో పదవీ కాలం మరో మూడు సంవత్సరాలు వుంది. అధికారంలో సోషలిస్టులు, పార్లమెంటులో మెజారిటీగా మితవాదులు వున్న ఒక అసాధారణ స్థితిలో బుధవారం నాడు తొలిసారిగా కొత్త పార్లమెంట్‌ సమావేశం ప్రారంభమైంది. ఆరునెలల్లో మదురో ప్రభుత్వాన్ని కూలదోస్తామని శపధాలు చేసిన మితవాదులు ప్రజాస్వామ్యాన్ని ఖూనీ చేసేందుకు పూనుకుంటే వెనెజులా శ్రామికవర్గం చేతులు ముడుకు కూర్చుంటుందా ? వుక్కు పిడికిలితో తాము ప్రతిఘటిస్తామని మదురో హెచ్చరించారు. పార్లమెంట్‌ తొలిరోజే పార్లమెంట్‌ వెలుపల అటు మితవాదుల, ఇటు వామపక్షవాదుల మద్దతుదారులు వేలాది మంది గుమికూడి ప్రదర్శనలు చేశారు. వీధులలో కొట్లాటలు మినహా వాతావరణం ఘర్షణ పూరితంగా తయారైంది. పార్లమెంటులో బొలివేరియన్‌ విప్లవ నేత హ్యూగో ఛావెజ్‌ ఫొటోలను తొలగించి మితవాదులు రెచ్చగొట్టే చర్యలకు పూనుకున్నారు.

వెనెజులా సోషలిస్టు పార్టీ నాయకత్వం చేసిన కొన్ని తప్పిదాలు, అవినీతి అక్రమాలను అరికట్టటంలో చేసిన జాగు వంటి అనేక కారణాలతో కొన్ని తరగతుల ప్రజానీకం దూరమయ్యారు. అందువలననే 2013లో జరిగిన ఎన్నికలలో బొటాబొటీ మెజారిటీతో మదురో ఎన్నికయ్యారు. గత నెలలో జరిగిన పార్లమెంట్‌ ఎన్నికలలో మితవాదులు, వామపక్ష కూటమికి ఓట్ల తేడా పదిశాతం వరకు పెరిగింది. దీని అర్ధం ఓటర్లు మితవాద విధానాలకు మద్దతు పలుకుతారని కాదు. కార్పొరేట్‌ శక్తులు ప్రారంభించిన ఆర్ధిక యుద్ధాన్ని ఎదుర్కోవటంలో మదురో సర్కార్‌ విఫలమైంది. దానికి తోడు చమురు ధరలు పడిపోయి ఆదాయం గణనీయంగా తగ్గిపోయింది.ఈ పూర్వరంగంలో ఆర్ధిక పరిస్ధితిని తాము చక్కదిద్దుతామని మితవాదులు ఓటర్ల ముందుకు వచ్చారు. వారిపై భ్రమలు వున్న ఒక తరగతి అటువైపు మొగ్గటంతో ఫలితాలు సోషలిస్టులకు ప్రతికూలంగా వచ్చాయి.

మదురో పాలనలో పెరిగిపోయిన అవినీతిని రూపుమాపుతామంటూ ప్రకటించిన నూతన పార్లమెంట్‌ అధ్యక్షుడు హెన్రీ రామోస్‌ అలప్‌ ప్రవర్తనతో మొదటి రోజే ప్రతిపక్ష సభ్యులు వాకౌట్‌ చేశారు.తమలో ఒక్కరికే అవకాశం ఇచ్చి అడ్డుకున్నారని వారు విమర్శించారు. తొలి ఎవరు మాట్లాడినా అవకాశం ఇవ్వాలని నిబంధనలు వున్నాయని చెప్పారు.తొలి రోజే ప్రజావ్యతిరేకమైన నయా వుదారవాద బిల్లు ప్రతిపాదనలను మితవాదులు పార్లమెంట్‌ ముందుకు తెచ్చారు. అనేక నేరాలకు శిక్షలు పడి జైళ్లలో వున్న తమ వారిని రాజకీయ ఖైదీలనే ముద్రతో విడిపించుకొనేందుకు క్షమా భిక్ష చట్ట సవరణను మితవాదులు ప్రతిపాదించారు. దీనికి అమెరికా మద్దతు ఇచ్చింది. ఇలాంటి బిల్లులను అధ్యక్షుడు మదురో అడ్డుకుంటారని వేరే చెప్పనవసరం లేదు. ఇళ్ల కార్యక్రమంలో లబ్దిదారులకు వాటిపై యాజమాన్య హక్కు కల్పించాలనే మరొక ప్రతిపాదన తెచ్చారు. ఒక సామాజిక కార్యక్రమాన్ని ప్రయివేటీకరించటం తప్ప మరొకటి కాదని వామపక్షాలు విమర్శించాయి. సామాజిక భద్రతా పధకం కింద 30లక్షల మందికి పైగా లబ్దిదారులైన వుద్యోగ విరమణ చేసిన వారికి అందచేసే ఔషధాలు, ఆహార సరఫరాను క్రమబద్దీకరించే పేరుతో మరొక ప్రతిపాదనను మితవాదులు తెచ్చారు.

మరోవైపు గతేడాది ఆమోదించిన బిల్లులకు చట్ట రూపం కల్పిస్తూ అధ్యక్షుడు మదురో నోటిఫికేషన్‌ జారీ చేశారు. ప్రజల హక్కులకు మద్దతు ఇస్తున్న చట్టాలను పరిరక్షించుకొనేందుకు మద్దతు ఇవ్వాలని పిలుపునిచ్చారు. పార్లమెంట్‌ ఎన్నికలు ముగిసిన తరువాత గత నెల రెండవ వారంలో సామాజిక కమిటీల పార్లమెంటు సమావేశం జరిగింది. వెనెజులాలో సామాజిక కమిటీల వున్నత సంస్ధ అది. గత పదిహేడు సంవత్సరాల బొలివేరియన్‌ విప్లవపాలనా కాలంలో ప్రజానుకూలంగా తీసుకువచ్చిన మార్పులు, చట్టాలను పరిరక్షించుకోవాలని అది పిలుపునిచ్చింది. ప్రజల సాధికారతను పార్లమెంట్‌ హరిస్తే తాము పోరాటాలు చేసేందుకు సిద్ధంగా వున్నామని వక్తలు పేర్కొన్నారు. ఇదంతా కూడా పార్లమెంట్‌లో మెజారిటీగా వున్న మితివాదుల బెదిరింపుల పూర్వరంగంలో జరిగింది. సామాన్య ప్రజలు ఇప్పటి వరకు అనుభవిస్తున్న సామాజిక భద్రత, సంక్షేమ పధకాలకు ఏ మాత్రం కోత పెట్టినా అది పోరాటాలకు దారి తీయటం అనివార్యంగా కనిపిస్తోంది. అదే ఖండంలోని అర్జెంటీనాలో అధికారానికి వచ్చిన మితవాదులు పెద్ద సంఖ్యంలో ప్రభుత్వ రంగ సంస్ధలు, ప్రభుత్వ వుద్యోగులను తొలగించటానికి చేస్తున్న ప్రయత్నాలు కొనసాగితే ఆందోళన తప్పదని అక్కడి కార్మిక సంఘాలు ఇప్పటికే హెచ్చరించాయి.

The road to revolution

06 Wednesday Jan 2016

Posted by raomk in Current Affairs, INTERNATIONAL NEWS, Left politics, UK

≈ Leave a comment

Tags

Marxist Student Federation, revolution, Socialism

The road to revolution: the work of the Marxist Student Federation in 2016

This document is a brief outline of the ideas and tasks of the Marxist Student Federation (MSF) UK, to be discussed, amended and voted on in Marxist societies around the country and at the national conference of the MSF in February 2016.

These proposals are designed to provide a skeleton for the work of the MSF over the next year. They should be supplemented by reports and resolutions from the groups that make up the Federation, to be submitted, discussed and voted on at the national conference.

Amendments, resolutions and reports should be sent to contact@marxiststudent.com by Friday 22 January 2016. The national conference will take place on Saturday 13 February 2016.

——————————————————

One solution: revolution

This year has seen movements of students and young people all over the world, demanding an end to cuts, privatisations and austerity. In just the last four months of 2015 South Africa, Greece, Brazil, Italy, and the USA all witnessed massive youth mobilisations.

Everywhere young people have taken to the streets in the face of attacks from a whole series of governments, from Obama in the USA to Syriza in Greece. This assault on living standards cannot be reduced simply to a question of ideology. It has far deeper causes.

In reality these attacks are the product of a capitalist system that has exhausted itself. It is unable to provide a better life for successive generations. What young people are experiencing today is not a product of badly managed capitalism; this is the only life that capitalism has to offer our generation. As long as governments prop up the capitalist system they will be forced to carry out austerity, regardless of their political positions.

Students and young people in Britain must take this lesson on board. We support the demand to tax the rich, but we argue that in a crisis-riddled system managed by the rich for the rich we need to go much further. Likewise we support free education, but we recognise that under capitalism this will never be fully realised – to make this a reality something more is needed.

We therefore argue for a fundamental, revolutionary change in society. We fight for the overthrow of capitalism and its replacement with a socialist system based on democratic working-class ownership of the economy so that it can be planned in the interests of need and not profit. Only on this basis can we solve the social and economic problems that are causing the rebellion of young people all over the world.

Defend Corbyn, fight for socialism

The election of Jeremy Corbyn is a welcome step forward because he stands for an anti-establishment, anti-austerity programme that offers many people, particularly young people, hope for the future. Inevitably Corbyn is under attack from the Tories, the capitalist media and the right-wing of the Labour party because of his support for radical, socialist change. Marxists should participate wherever possible in the fight to defend Corbyn against these attacks, including by advocating the mandatory reselection of Labour MPs.

During his campaign for election as leader of the Labour party Corbyn put forward the idea of a National Education Service (NES). Marxist students should campaign for an NES that provides free education for everyone from cradle to grave, including:

The introduction of real living grants for all students and an end to tuition fees.
Allow parents, teachers, staff and students to run educational institutions democratically and put a stop to academies and privatisations.
The introduction of free education throughout an individual’s lifetime and an end to the extreme division of labour under capitalism.
Education to be funded through expropriation of the economy and the introduction of a socialist plan of production based upon the nationalisation of the major monopolies, banks etc.

These demands, if implemented, would put an end to exploitation under the capitalist system. They act as a bridge between a popular but ill-defined idea about what education should look like and a socialist society based on common ownership.

Corbyn’s political programme is generally good as it stands, but we should go much further. He is seeking a solution to the problems faced by working class people within the broken capitalist system. Marxists must highlight the lessons from Syriza’s experience in Greece, in which Tsipras was forced to give in to the blackmail of the capitalists. If you accept capitalism you must accept the logic of capitalism, and that logic requires austerity. The only solution is to break with the capitalist system.

Students and workers: unite and fight

The power to change society lies with the working class, which has never been more powerful than it is today. The proletarianisation of the middle-class, epitomised by the 98% vote for strike action by junior doctors in December 2015, is complemented by the falling living standards of students. School and university students are often forced to work to support themselves while studying. At University College London and other universities students are threatening rent strikes over the spiralling cost of living.

Students must ally themselves with workers to change society. Supporting strike action, attending picket lines and demonstrations, and spreading revolutionary ideas are all ways in which students can unite with workers. One concrete issue uniting students and workers that can be taken up by Marxists is the Youth Against Blacklisting campaign which aims to get blacklisting construction companies banned from university campuses.

The Tories recognise the potentially powerful union between students and workers and are cynically using the excuse of “terrorist threats” to implement their ‘Prevent’ strategy. This aims to divide students amongst themselves, to divide staff against students, and targets any students advocating “political change”. Marxists must campaign against ‘Prevent’ by arguing for a socialist solution to religious extremism, and for an end to racial profiling and the victimisation of political students.

The revolutionary road ahead

Marxism, or scientific socialism, is the historical memory of the working class. By studying the successes and failures of the revolutionary movements of the past Marxists aim to help guide the revolutionary movements of the future. Promoting the ideas of Marxism is the primary purpose of the societies that make up the Marxist Student Federation. Without revolutionary theory there can be no revolutionary movement.

Capitalism is in turmoil. A new crisis of capitalism threatens to plunge the world into a new depression. Revolution and counter-revolution are on the order of the day. Our task is to prepare now for this new epoch that is opening up before us.

Theory is a guide to action and comrades in each Marxist society must consider how best it can apply the ideas of Marxism to the situation in which we find ourselves today. Campaigning for socialist policies, and building those campaigns with workers and students all over the country and internationally, is essential for spreading the ideas of Marxism.

The Marxist Student Federation is expanding and strengthening its forces year-on-year. If we continue to fight with clear ideas and an audacious approach Marxists will play a pivotal role in defining the future political landscape of Britain and the world.

NOTE : This article was first published on Marxist Student Federation

A new political situation in Latin America: What lies ahead?

05 Tuesday Jan 2016

Posted by raomk in Current Affairs, INTERNATIONAL NEWS, Left politics, Political Parties, Politics

≈ Leave a comment

Tags

Argentina, Latin American left, Venezuela

‘Venezuela defines the future of the progressive cycle’ An interview with Claudio Katz

Introduction

Two recent events — the second-round victory on November 22 of right-wing candidate Mauricio Macri in Argentina’s presidential election, and the December 6 victory of the right-wing Democratic Unity Roundtable,[1]winning two thirds of the seats in Venezuela’s National Assembly elections — have radically altered the political map in South America. In the following interview, Argentine Marxist Claudio Katz discusses what these setbacks for the left mean for the progressive “process of change” that has unfolded on the continent over the last 10-15 years. My translation from the Spanish.

Katz is a professor of economics at the University of Buenos Aires, a researcher with the National Council of Science and Technology, and a member of Economists of the Left.[2]

This interview with La Llamarada occurred just before the outgoing National Assembly in Venezuela called the first meeting of the “National Communal Parliament,” a new legislative structure of delegates from the country’s more than 1,400 communes, the grassroots bodies in rural and urban communities throughout Venezuela. President Maduro was quoted as saying “I’m going to give all the power to the communal parliament…. This parliament is going to be a legislative mechanism from the grassroots. All power to the Communal parliament.”

– Richard Fidler

Communal Parliament meets in Caracas December 23.

* * *

Q. In your work on South America, you speak of the duality that has characterized the last decade. What exactly is that duality?

Claudio Katz. In my opinion, the so-called progressive cycle of the last decade in South America has been a process resulting from partially successful popular rebellions (Argentina, Bolivia, Venezuela, Ecuador) that altered the relationship of forces in the region. They allowed us to take advantage of higher prices for raw materials and dollar income in a way that differed considerably from what prevailed in other periods. During this interval, neo-developmental and distributionist economic policy schemes existed alongside the neoliberal model. Politically, right-wing governments were now joined by center-left and radical governments. It was a period in which imperialism’s capacity for action was seriously circumscribed, with a retreat from the OAS and recognition of Cuba. David had finally defeated Goliath and the United States had to accept that defeat.

It was also a decade in which there were no Greek-style adjustments in almost any Latin American countries. And there were important democratic victories. It is highly illustrative to compare South America with Central America. The level of aggression that is current in Mexico, Honduras and Guatemala contrasts with the public freedoms conquered in Argentina, Bolivia or Brazil, a clear indication of the scope of this change. And Chavismo rescued the socialist project. For all these reasons South America became a point of reference for social movements throughout the world.

In a recent article I pointed to a “duality in Latin America” because this change in the political cycle and in the relationship of forces coexisted with a consolidation of the pattern of extractivist accumulation located in the export of basic raw materials and Latin America’s insertion in the international division of labour as a provider of basic products. That is a natural situation for a neoliberal government, it forms part of its strategy. But for progressive governments of the center-left, there is a tension with that structure; and for radical, distributionist governments, there is a conflict of huge proportions.

There were successful rebellions, therefore, that resulted in distinct governments, some anti-liberal, but also a situation that sooner or later had to disappear, since they could not coexist with the extractivist model and the strengthening of the traditional dependent economic configuration of Latin America. It is that contradiction that has prevented them from getting back on their feet in recent months. And that is why the conservative restoration began, and with it the debate around the end of the progressive cycle. At year-end we are confronted by two crucial events.

First, the triumph of Macri, which is important because it is the first instance of a rightist return to Argentina’s presidency. Beginning with thecacerolazos [the banging of pots and pans in street demonstrations] the Right built its political power, defeated Peronism and formed a cabinet of the “CEOcracy” for a country now governed by “its proper owners,” a cabinet directly from the capitalist class.

The second event is more partial but more significant. In Venezuela the Right has won not the government but the parliament, in conditions of a brutal economic war, media terrorism, economic chaos generated by reactionaries. And Venezuela is the most complete symbol of the radical processes within the progressive cycle.

Q. What is the situation, in this new continental scenario, of the countries that far from duality have maintained not only the economic pattern but also the neoliberal policies?

A. One of the major information gaps in this entire period has been the concealment of what is happening in the countries governed by neoliberalism. You might get the impression that everything is going marvellously there and that the only problems in Latin America are in the other countries. But in fact this is a monumental media distortion. It’s enough to look at the situation in Mexico, a country that has extremely high levels of crime, destruction of the social fabric and huge regions rife with drug trafficking. Or to see the situation of Central American countries decimated by emigration, by the predominance of crime and with presidents like the one in Guatemala, who have been removed from office over corruption scandals. Or take the Chilean economic model, which is in a quite critical situation with significantly reduced growth and now the appearance of corruption in a country that has made a show of transparency. Family indebtedness, labour precariousness, inequality, and the privatization of education have begun to surface. And Bachelet’s government is paralyzed. Those reforms in pensions and education, which it thought it would carry out, are now delayed.

Looking at the neoliberal universe we also see the sole case of debt default throughout this period, in Puerto Rico, a country that is in fact a North American colony that has endured decapitalization, the pillage of its resources, the disintegration of its social fabric. For a time it was compensated with public financing but now this prop is finished and it has defaulted.

So in the countries where the raw material rents of this super cycle were not redistributed, the social, political and economic situation is very serious. But no one talks about that.

Q. In this new scenario that has opened, what do you think will happen in the neo-developmentalist countries like Argentina and Brazil? Will the conservative restoration in those countries tend to reconfigure the “blocs,” integrating them with the openly neoliberal bloc?

A. There we can be very categorical in our balance sheet of what has happened, and very cautious about what is coming. I would separate things, to differentiate what we know from what we can imagine. Clearly, in Argentina and Brazil the change under way is the result of an exhaustion of the neo-developmentalist economic model. That is not the sole cause nor am I sure that a greater impact can be attributed to it than to other factors, but it is the background to the problem.

In both countries there was an attempt to use a portion of the rent generated by the increase in raw materials prices in order to revamp industry and attempt to build a model based on consumption. But since we are operating within the capitalist system this type of processes has very strict limits, because what functions at the outset is later exhausted insofar as capitalist profitability is affected. The theory of reverse feedback does not work. It is an illusion of Keynesian heterodoxy to suppose that with a mere increase in demand a virtuous circle begins. The contrary happens. At some point those governments encounter a limit, and the classic process begins, with capital flight and pressure on the exchange rate — which is what has happened in both cases.

I think there is an economic erosion but also there has been a major political deterioration both in Brazil and in Argentina. That erosion was determined in both cases by the appearance of social discontent that neither government was willing to harness by responding to the demands. That was the climate in which Macri’s ascent and the expansion of the social base of the Brazilian Right was situated.

That assessment is clear, but what is to come is not clear. The big test will be the Macri government. We still cannot assess that. It is a classic right-wing government with all the reactionary characteristics of a right-wing government. But it is operating in a context of great combativity. Thus there is a contradiction between what it wants to do and what it can do.

Q. Going back to Venezuela, in a talk you gave you raised an idea that we think is important, noting the futility of always and everywhere applying the cliché that “what does not advance, retreats,” “what does not radicalize, turns back.” But putting this in concrete terms, we recall Fidel’s recommendation to Allende after the Tancazo, “This is your Girón.”[3] What prospects — not abstract but concrete, in terms of the political and social forces — do you see for a radicalization in Venezuela? What would be the measures to be taken in that direction?

A. Those phrases are heard repeatedly, but many of those who use them forget to apply them when it is necessary to do so, especially today in Venezuela. In Venezuela the progressive cycle and the future are being defined. It has been the principal process and its outcome will determine the context throughout the region.

It is obvious that imperialism has set its sights on Venezuela. The United States recognizes Cuba, has friendly relations with many governments, but not with Venezuela. There it imposes the decline in the price of oil, supplies the paramilitary organizations, finances conspiratorial NGOs, operates militarily. It has set in motion strategies for overthrow prepared for some time now. The elections unfolded in this context of economic war and in the end the Right achieved its victory. For the first time it won a majority in the parliament and is now aiming to call a referendum to revoke President Maduro’s mandate.

The Right will try to straddle two paths, that of Capriles and that of López.[4] The latter promotes a return to the guarimbas while Capriles favours a war of attrition against Maduro. And it is highly illustrative that in Argentina Macri first proposed an assault behind the screen of the “democratic clause”[5] although he later opted to postpone it. Macri is balancing between the two strategies (but note that Corina López, the wife of Leopoldo, was present at his electoral victory). He will follow the dominant tone. On the one side López and on the other Capriles, since the two complement each other. They are two lines of the same thing. And Macri is one of those orchestrating that conspiracy internationally.

Now there is strong pressure on Maduro to agree to negotiation, which would leave him overwhelmed without the ability to do anything. But he can also react and apply the famous phrase: a process that does not radicalize will regress. He can land a counterblow. A big conflict is approaching, because the parliament under right-wing leadership will demand powers that the President is not prepared to give it. The parliament will vote amnesty for López and the executive will veto it. The executive will bring out a law against hoarding and the parliament is not going to accept it. Either the executive governs or the parliament governs, a clash of powers that is very typical.

In that sense, since it takes a year to prepare a revocation referendum — they have to collect the signatures, they have to have them officially recognized,[6] they have to call the referendum and win it — that is going to generate a major conflict. And therein lies the dilemma. There is a conservative sector, social democratic or mixed up in corruption, within Chavismo that has no desire to do anything in response to that dilemma through a radicalization of the process.

That sector stands in the way of reacting against the Empire’s aggression. It is obvious that imperialism is waging an economic war on Venezuela, but the problem is that Maduro has not managed to defeat those attacks. The problem is that Venezuela is a country that continues to receive dollars, through PDVSA,[7] and those dollars are handed over to sectors of the corrupt civil service, and the capitalists, who recycle them and ruin the Venezuelan economy. Those dollars find their way into smuggling to Colombia, into creating shortages, into exchange rate speculation, and the country lives with queues and general irritation. Furthermore, Venezuela is now burdened with a sizeable public debt. It does not have enough dollars to pay for all the imports and at the same time pay down the debt.

In these conditions the social-democratic and conservative sectors of the government limit themselves to complaining about “the terrible situation imposed by imperialism” but without taking effective action to thwart that aggression.

And this conduct has consequences, because it increases demoralization. The Right was victorious not so much because it stole votes from Chavismo but because people did not go out to vote. That has happened before. It is a form of protest that some Venezuelans engage in. And much more problematic, more serious, is the attitude of leaders who say goodbye to Chavismo or return to private life. They express no opinion or criticize the government instead of proposing radical measures against the Right. That in turn is accentuated by the government’s conduct in preventing left currents from developing. Instead of encouraging them, instead of facilitating their action, it limits their possibilities. And it maintains the verticalist structure of the PSUV.[8]

So that’s the situation. And as many people say, this time it is the last opportunity. Now or never. And this last opportunity means making decisions in two very clear-cut areas. Economically: to nationalize the banks and foreign trade, and to use those two tools to define another way of using the dollars. There are many good economists who have been saying this for ten years now. They have devised programs that explain in detail how this is done. So these are not unknown measures. And the other pillar is political. To sustain the radicalization, communal power is needed. Venezuela now has legislation, a structure, adopted laws, that provide for administering the country with a new form of communal organization; from below and from above, with distinct authorities, in which democracy is a reality and popular power is not confined to being a set of defensive institutions. It is a decisive architecture for contending with the parliament of the Right. If Maduro and the Venezuelan leadership want to rescue the Bolivarian process, this is the time for communal power. We shall see. What I think is that the cards are on the table and decisions must be made.[9]

Q. It has become common for intellectuals, including activists, to place their expectations more in the protagonism of governments than in the protagonism of the mass organizations. What is the prospect that lies ahead for social struggles? What role should anti-imperialism and anticapitalism have in them?

A. It is very important, I think, in any discussion about whether or not the progressive cycle has ended to look not only at the governments but also at what is going on below. Many writers tend to assess a cycle in terms of who is exercising the executive power. But that is only one element. The cycle originated with popular rebellion and it is these rebellions that define the relationship of forces. The process over the last decade was novel because, through a partial redistribution of resource rents, many governments developed social security networks and consumption patterns that moderated social struggles. That is one of the explanations for why we have not had rebellions since 2004.

There is a change in the economic cycle that is going to put the social struggle back on the agenda, and in this process discussion of the left project will resume. Much depends on what develops in Venezuela, which has been the political reference in the recent period for the significant left, in the same way that the Cuban revolution or Sandinismo were at other times. The emancipatory references are continental. They occur in one country and become the focus of all the others.

But the big strategic problem lies in the fact that many thinkers are of the view that the left should focus on building a model of post-liberal capitalism. This idea blocks the radicalization processes. It assumes that being on the left is to be post-liberal, that to be on the left is to slog away for an organized, human, productive capitalism. This idea has undermined the left for several years now because being left means fighting capitalism. To me, this is ABC. To be socialist is to fight for a communist world. At each stage that horizon changes and the strategic parameters are renewed. But if the identity of the left is altered, the result is frustration.

Building the left means taking up again the idea of the later Chávez. A strong commitment to a socialist project that is linked with the traditions of Latin American Marxism and the Cuban Revolution. It seems to me that this strategic line of march has been distorted by strong illusions in the convenience of replacing this horizon through convergence, for example, with Pope Francis. The assumption is that with Chávez’s death we need another reference and it is thought that the substitute can be Pope Francis. I think this is a strategic error. I don’t think the Social Doctrine of the Church is the guide that we should adopt in our battle against capitalism. Pope Francis is being recycled with the intention now of reconstructing the popular influence of a much weakened Latin American church. And in my opinion it takes great naiveté to suppose that this reconstruction is going to favour a left that is situated at the polar opposite of the Vatican’s project. I think we ought to shore up our own ideals at this key moment in Latin American history.

[1] Mesa de la Unidad Democratica (MUD). Argentina’s Macri was the candidate of a coalition, Cambiemos (Let’s change), formed to end an era in which various wings of the Peronist movement have governed for decades.

[2] For more in English by Claudio Katz, seehttp://isreview.org/person/claudio-katz. Also, The Cuban Epic.

[3] A CIA-sponsored counter-revolutionary military force invaded Cuba on April 16, 1961at Playa Girón, known in English as the Bay of Pigs. It was soon defeated, the invaders surrendered and their leaders were tried and executed or jailed. The remainder were later returned by Cuba to the United States in exchange for needed medicine and food. Just prior to the invasion, on April 15, after Cuban air fields had been bombed by eight CIA-supplied B-26 bombers that then returned to the United States, Fidel Castro declared the socialist character of the Cuban Revolution, which he was confident would motivate the Cuban masses to fight in defense of their country. For more, see Bay of Pigs Invasion.

[4] Henrique Capriles Radonski was the Right’s candidate for President in 2012 and 2013, when he was defeated first by Hugo Chávez, then by Nicolás Maduro. Leopoldo López is a right-wing politician who was sentenced in September to a jail term of 13 years 9 months for public incitement to violence in the guarimbas, the antigovernment street riots starting in 2013 in various parts of Venezuela.

[5] Argentina’s newly-elected President Mauricio Macri has threatened to invoke Mercosur’s “democratic clause” in order to get the trade alliance to expel Venezuela on the absurd allegation that Venezuela is not democratic and is therefore ineligible for membership.

[6] Katz is referring to Art. 72 of the Venezuelan Constitution, under which a demand for a referendum to remove a public official from office requires the signatures of 20 percent of the electorate. Here is an English translation of the Constitution.

[7]PDVSA (Petróleos de Venezuela, S.A.) is the country’s state-owned hydrocarbons company.

[8]PSUV (Partido Socialista Unido de Venezuela) is the “united socialist party” founded by Hugo Chávez and headed by President Maduro.

[9]La Llamarada Editor’s note: The interview occurred before the convening of the Communal Parliament was announced.

NOTE : This article was first published on his blog Life on the Left
.

అమెరికా ఎందుకు వామపక్షం వైపు పయనిస్తోంది ?మూడవ భాగం

03 Sunday Jan 2016

Posted by raomk in Current Affairs, INTERNATIONAL NEWS, Left politics, USA

≈ Leave a comment

Tags

Atlantic, Occupy Wall Street, PETER BEINART, US Elections, US Left, US Political Debate

ఆఫ్రో అమెరికన్ల పట్ల పెరుగుతున్న సానుకూలత

మారుతున్న ప్రపంచం-5

పీటర్‌ బెయినార్ట్‌

అధికారానికి వచ్చిన తమ వాడు బరాక్‌ ఒబామా (స్వతంత్ర అమెరికా చరిత్రలో ఒక ఆఫ్రికన్‌ అమెరికన్‌ అధికారానికి రావటం ఒబామాతోనే ప్రారంభమైంది) తమకు రక్షణ ఇవ్వలేకపోయాడే అన్న ఆవేదనలోంచి పుట్టి ప్రత్యక్ష పోరాటానికి పురికొల్పింది తాజాగా అమెరికాలో జరుగుతున్న నల్లజాతీయుల జీవిత సమస్య వుద్యమం. ఒబామా వైఫల్యాల నుంచి పుట్టిందే ఈ వుద్యమం అని కార్నెల్‌ సామాజికవేత్త ట్రావిస్‌ గోసా అన్నారు. 1992లాస్‌ ఏంజల్స్‌ దహనకాండ తరువాత తెల్లవారిపై దాడిచేసిన నల్లజాతీయుల గురించి ఒకరు ప్రశ్న అడిగినందుకు నాడు అధ్యక్షుడిగా వున్న బిల్‌క్లింటన్‌ ఒక మహిళపై ఆగ్రహంతో విమర్శలు చేశారు.ఆఫ్రికన్‌ అమెరికన్ల నిరసన వృధా అన్నట్లుగా మాట్లాడారు. ప్రస్తుతం డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ నాయకులు దానికి భిన్నంగా వాల్‌స్ట్రీట్‌ ఆక్రమణ వుద్యమాన్ని హర్షించినట్లుగానే నల్లజాతీయుల జీవిత సమస్య వుద్యమంపై స్పందిస్తున్నారు. గతేడాది జూలైలో ఫోనిక్స్‌లో జరిగిన నెట్‌ రూట్స్‌ నేషన్‌ సభలో నల్లజాతి జీవిత సమస్య వుద్యమ కార్యకర్త వేదికపైకి ఎక్కి ఆటంకం కలిగించాడు.డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ తరఫున పోటీలో వున్న శాండర్స్‌, మార్టిన్‌ ఓమల్లేని అపహాస్యం చేశాడు. పావుగంటసేపు ఓమల్లేని మాట్లాడకుండా మిన్నకుండిపోయాడు. తరువాత పార్టీలో వుదారవాదులుగా వున్న వారు వుద్యమ కార్యకర్తల పట్ల మరింత సానుభూతి చూపలేదని అభ్యర్ధులపై విమర్శలు చేశారు. ఆ విమర్శలను వారు అంగీకరించటమే కాదు, అదే రోజు ఓమల్లే బహిరంగంగా క్షమాపణ చెప్పాడు, శాండర్స్‌ కూడా అదే పని చేశాడు. తన పత్రికా కార్యదర్శిగా ఓ నల్లజాతీయుడిని నియమించాడు.తన వెబ్‌సైట్‌లో జాతి న్యాయం పేరుతో ఒక విభాగాన్ని ప్రారంభించాడు, ప్రయివేటు జైళ్ళను నిషేధించాలని కోరే బృందంలో చేరటమే కాదు, నల్లజాతీయులను కాల్చి చంపిన పోలీసుల పేర్లను బహిరంగంగా ప్రస్తావించటం ప్రారంభించాడు. 1990 దశకంలో జనాన్ని సామూహికంగా జైళ్లపాలు చేసే కార్యక్రమాన్ని ప్రారంభించటంలో తన భర్త బిల్‌క్లింటన్‌, ఇతర డెమోక్రాట్లు కూడా తమ వంతు మద్దతు ఇచ్చారని దానికి స్వస్తిపలకాలని తాను ఇప్పుడు కోరుతున్నానని హిల్లరీ క్లింటన్‌ నల్లజాతీయుల పట్ల సానుభూతి వచనాలు పలికారు. నల్లజాతీయుల జీవిత సమస్య వుద్యమకార్యకర్తలతో రెండు సార్లు సమావేశమైన బిల్‌క్లింటన్‌ జనాన్ని సామూహికంగా జైలు పాలు చేసే కార్యక్రమాన్ని విస్తరించటంలో తన వంతు పాత్ర పట్ల విచారం వ్యక్తం చేశాడు. డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ జాతీయ కౌన్సిల్‌ ఈ వుద్యమానికి మద్దతు పలుకుతూ ఒక తీర్మానం చేసింది.ఇది హిల్లరీ క్లింటన్‌ లేదా డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ వామపక్షం వైపు మొగ్గటం కాదా? ఆ బాటలో నడిచేందుకు అమెరికా జన సమ్మతి ఇది.

1960 దశకంలో ఆఫ్రికన్‌ అమెరికన్ల ఆందోళన సమయంలో నాడు అధ్యక్షుడిగా వున్న లిండన్‌ బి జాన్సన్‌ పౌర హక్కుల గురించి మరీ దూకుడుగా పోతున్నారని దక్షిణాదేతర రాష్ట్రాల తెల్లజాతీయులు 28శాతం మంది అభిప్రాయం పడ్డారు.తరువాత 1966లో లాస్‌ఏంజల్స్‌, చికాగో, క్లీవ్‌లాండ్‌ వంటి చోట్ల ఘర్షణలు జరిగిన తరువాత అలాంటి వారు 52శాతానికి పెరిగారు. ప్రస్తుతం పరిస్ధితి దానికి భిన్నంగా జరుగుతోంది. పూ పరిశోధనా సంస్ధ 2014జూలైలో ప్రకటించిన ఒక నివేదికలో ‘తెల్లజాతీయులతో సమంగా నల్లజాతీయులకు కూడా హక్కులు ఇచ్చేందుకు మార్పులను కొనసాగించాలన్న అభిప్రాయాన్ని 46 శాతం మంది సమర్ధించినట్లు తెలిపింది, ఫెర్గూసన్‌, బాల్టిమోర్‌లలో ఆందోళనల తరువాత 2015 జూలైలో వారి శాతం 59కి పెరిగింది. నల్లజాతీయుల పట్ల అనుసరిస్తున్న పద్దతుల పట్ల తాము సంతృప్తి చెందుతున్నట్లు ప్రకటించినవారు 2013 వేసవి నుంచి 2015 మధ్య 62 నుంచి 49శాతానికి పడిపోయినట్లు గాలప్‌ పోల్‌ తెలిపింది. పోలీసుల పట్ల గత 22 సంవత్సరాలలో ఇంతగా విశ్వాసం ఇంతగా దిగజారిపోవటం ఇదే ప్రధమం.పోలీసుల చేతుల్లో నల్లజాతీయుల హత్యలు చెదురు మదురు ఘటనలు మాత్రమే అని భావించే తెల్లవారిలో మార్పు వచ్చింది. హమైఖేల్‌ బ్రౌన్‌, ఫ్రెడ్డీ గ్రే వంటి వారి హత్యల తరువాత గతేడాది జనవరి-ఏప్రిల్‌ మధ్య అలాంటి వారు 20శాతం తగ్గారని యు గౌ పోల్‌ తెలిపింది.నల్ల జాతీయులు కూడా పెరిగేందుకు సమాన అవకాశాలు ఇవ్వాలని కోరే రిపబ్లికన్లు 15శాతం పెరిగారు. అయితే ఇప్పటికీ కొందరు రిపబ్లికన్లు సంస్కరణలు తేవాలని డెమోక్రాట్లతో గొంతు కలుపుతున్నారు. వారిలో పార్లమెంట్‌ స్పీకర్‌ జాన్‌ బోయెనెర్‌ ఒకరు. కొన్ని నేరాలకు శిక్షలు నామమాత్రంగా వుండాలని, తరుణ వయస్కులను నేరస్ధ రికార్డుల నుంచి తొలగించాలని, బాలలను ఒంటరి గదులలో వేయరాదని కొందరు రిపబ్లికన్లు ఒక చట్ట సవరణ ప్రతిపాదన ముందుకు తెచ్చారు. రిపబ్లికన్‌ పార్టీ నేతలలో వచ్చిన మార్పు అత్యంత ఆసక్తికరంగా వుంది. నెనెటర్‌ మార్కో రుబియో ఆగస్టు నెలలో ఫాక్స్‌ న్యూస్‌ ఛానల్‌లో నల్లజాతీయుల జీవిత సమస్య వుద్యమంపై యాంకర్‌ అడిగిన అంశంపై వుద్యమాన్ని ఖండించటానికి బదులు ఆఫ్రికన్‌ అమెరికన్‌ అయిన తన స్నేహితుడికి ఎదురైన ఒక అనుభవాన్ని వివరించాడు. అతనిపై ఎలాంటి చట్టవుల్లంఘనలకు పాల్పడనప్పటికీ గడచిన పద్దెనిమిది నెలల కాలంలో ఎనిమిది తొమ్మిది సార్లు పోలీసులు అటకాయించారని మన దేశం ఎదుర్కోవాల్సిన సమస్య ఇదని చెప్పాడు.ప్రభుత్వం జనాన్ని జైళ్లకు పంపకుండా చూసేందుకు మార్గాలు వెతకాలని సూచించాడు. 1990దశకంలో చివరిక ఒబామా తొలి రోజులలో కూడా మితవాద రిపబ్లికన్లు ఈ మాదిరి మాట్లాడలేదు. 1960 దశకంలో మాదరి జాతి వివక్ష , న్యాయ అంశంపై చర్చ తిరోగమన వాదం వైపు గాక పురోగమనం వైపు వుంది.

దశాబ్దక్రితం స్వలింగ సంపర్కుల మధ్య వివాహాలను బహిరంగంగా సమర్ధించటం అంటే ఆత్మహత్యా సదృశ్యంగా డెమాక్రాట్లు భావించేవారు. ఇప్పుడు ఆ చర్చ పెద్దగా లేదు. అమెరికన్లలో పెద్ద మార్పు వచ్చింది. ఈ కారణంగానే రిపబ్లికన్లు 2016ఎన్నికల ప్రచారంలో రిపబ్లికన్లు ఆడామగా కాని వారి హక్కులను వ్యతిరేకించటంలో పెద్ద ఆసక్తి చూపటం లేదు. వారిని సైన్యంలో చేర్చుకొనేందుకు కూడా రక్షణశాఖ నిర్ణయించింది.

ప్రజాభిప్రాయం సేకరణ ఓటింగ్‌ ప్రకారం అమెరికాలో పాలన జరగదు, సామాన్యుల అభిప్రాయాలు రాజకీయనేతల వరకు చేరేందుకు అనేక ఆటంకాలు వుంటాయి, సాధారణంగా మితవాదులదే అధికారం, అందువలన ఇలాంటి సమస్యల గురించి ఎంత చెప్పుకుంటే ప్రయోజనం ఏమిటి అని ఎవరైనా ప్ర శ్నించవచ్చు. వ్యవస్ధాగతమైన అననుకూలతలు వున్నప్పటికీ తన కంటే ముందు పని చేసిన ఇద్దరు డెమోక్రటిక్‌ అధ్యక్షుల కంటే మరింత పురోగమనదాయకమైన అజెండాను అమలు జరిపాడు. అందువలన అతడు లేక ఆమె ఎవరు ఎన్నికైనప్పటికీ గతం కంటే పురోగామిగా వుంటారని నమ్మేందుకు కారణాలు వున్నాయి. మైక్రోసాప్ట్‌ బెట్టింగ్‌ మార్కెట్‌ ప్రిడిక్ట్‌వైజ్‌ ప్రకారం 2016 ఎన్నికలలో డెమోక్రాట్లు అధికారానికి వచ్చేందుకు 60శాతం అవకాశాలు వున్నాయి. అది హిల్లరీ క్లింటన్‌ కారణంగా కాదు, ఎందుకంటే డెమోక్రటిక్‌ పార్టీలోఆమె అత్యంత బలమైన వారు కనుక చివరికి అభ్యర్ధి కావటం దాదాపు ఖాయం, అలాగే రిపబ్లికన్‌ పార్టీలో అత్యంత బలహీనమైన అభ్యర్ధిని నిలపవచ్చు. ప్రస్తుతం పోటీలో వున్న ఎవరు అభ్యర్ధి అయినా హిల్లరీ క్లింటన్‌ను విజయం వరించటం ఖాయంగా కనిపిస్తోంది.ఆమె విజయం సాధిస్తే దేశీయంగా ఒబామా వదలిపోయిన విధానాలను కొనసాగిస్తారు. వాల్‌స్ట్రీట్‌ ఆక్రమణ, నల్లజాతీయుల జీవిత సమస్య వంటి బలమైన వామపక్ష వుద్యమాలు లేని కారణంగా విదేశాంగ విధానంలో వేరుగా వుంటాయి. ఆమె ఇప్పటికే వామపక్ష దిశగా తన ప్రచారం వుండబోతున్న సూచనలు ఇచ్చారు. హిల్లరీ గెలిస్తే ఒబామా విధానాలు కొనసాగించినట్లుగానే రిపబ్లికన్లు గెలిస్తే జార్జి డబ్ల్యు బుష్‌ వదలి వెళ్లిన విధానాలను కొనసాగిస్తారు. 2000 సంవత్సర ఎన్నికలలో చాలా కొద్ది మంది మాత్రమే మిలీనియం యువతరం ఓట్లు వేయగలగారు. ఇప్పుడు దానికి భిన్నంగా ఓట్లు వేసే వారిలో మూడోవంతు మంది వుంటారు. పదహారు సంవత్సరాల నాడు ఆఫ్రికన్‌ అమెరికన్లు, హిస్పానిక్స్‌, ఆసియన్లు ఓటర్లలో 20శాతం వుండగా ఇప్పుడు 30శాతం పైగా వున్నారు. రిపబ్లికన్‌ అభ్యర్ధి గెలవాలంటే శ్వేతజాతీయుల ఓట్లలో 60శాతం తెచ్చుకున్నప్పటికీ మైనారిటీ ఓట్లు 30శాతం తెచ్చుకోవటం అవసరం అని ఆ పార్టీ నియమించిన కన్సల్టెంట్స్‌ చెబుతున్నారు. విజయం సాధించాలంటే వామపక్షం వైపు మొగ్గు చూపుతున్న యువతరం, మైనారిటీల ఓట్లు కీలకం.

అమెరికా ఎందుకు వామపక్షం వైపు పయనిస్తోంది ?రెండవ భాగం

02 Saturday Jan 2016

Posted by raomk in Current Affairs, INTERNATIONAL NEWS, Left politics, USA

≈ Leave a comment

Tags

Atlantic, Occupy Wall Street, PETER BEINART, US Elections, US Left, US Political Debate

మారుతున్న ప్రపంచం-4

పీటర్‌ బెయినార్ట్‌

అమెరికన్‌ కాంగ్రెస్‌(ప్రజా ప్రతినిధుల సభ)లో రిపబ్లికన్ల నుంచి తీవ్ర ప్రతిఘటన ఎదుర్కొన్న అధ్యక్షుడు బరాక్‌ ఒబామా ఆర్ధిక సంక్షోభాన్ని అవకాశంగా తీసుకొని వాల్‌స్ట్రీట్‌ అధికారానికి ఎందుకు కోత పెట్టలేదో తెలియదు, అయితే ఆయన ఆ పనిచేయలేదన్నది స్పష్టం.ఒక అధ్యక్షుడిగా ఇతరులెవరూ చేయలేని విధంగా ఒబామా వుత్తేజపరిచాడు . మూడు సంవత్సరాలలోపే తన చుట్టూ వున్న యువతరం ఇబ్బందులు పడుతుండగా ఆర్ధిక మత్తగజాలు ఇప్పటికీ ఆధిపత్యం వహిస్తున్నాయి. దానికి స్పందనగా యువతరం సృష్టించిందే వాల్‌స్ట్రీట్‌ ఆక్రమణ వుద్యమం. దానిలో భాగంగా జుకొట్టి పార్కును ఆక్రమించుకున్నది ఎవరా అని ఆరాతీసేందుకు అక్కడికి వెళ్లిన న్యూయార్క్‌ సిటీ విశ్వవిద్యాలయ విద్యావేత్తలకు ఆ యువకుల్లో 40శాతం మంది 2008 అధ్యక్ష ఎన్నికలలో ఒబామా విజయం కోసం పనిచేసిన వారేనని తేలింది. ఒక అధ్యక్షుడిగా ఒబామా మౌలిక మార్పులు తెస్తారని వారిలో అనేక మంది ఆశించారు. అది నిరాశ అని తేలటంతో వాల్‌స్ట్రీట్‌ను ప్రత్యక్షంగానే ఎదుర్కోవాలనే ఆలోచన వారిని నడిపించింది.ఆక్రమణ వుద్యమాన్ని దగ్గరగా పరిశీలించిన న్యూయార్క్‌ విశ్వవిద్యాలయ పరిశోధకులు ‘ ఆక్రమణ వుద్యమంలో పాల్గొన్న ఎక్కువ మంది యువకులలో ఒబామాపై భ్రమలు తొలగటమే వారిని అందుకు పురికొల్పింది’ అన్నారు. ‘ఆక్యుపై నేషన్‌ ‘ అనే పేరుతో పుస్తకాన్ని రచించిన కొలంబియా విశ్వవిద్యాలయ సోషియాలజిస్టు టోడ్‌ గిట్లిన్‌ న్యూ స్కూల్‌ ఫర్‌ రిసర్చ్‌లో బోధకుడైన జెర్మీ వరాన్‌ ఇలా అన్నారని తన పుస్తకంలో వుటంకించారు.’ ఒబామా యంత్రాంగం నుంచి స్వాతంత్య్రం ప్రకటించుకున్న ఒబామా తరం ఇది, ఆయన గళం మాదిగా వుంటుందని ఆలోచించాము, ఇప్పుడు మా గురించి మేమే మాట్లాడుకోవాల్సి వచ్చింది’ ఆ వుద్యమం కొద్ది కాలమే నడిచిందికానీ జాతి దృష్టిని ఆకర్షించింది. చరిత్రలో ఇది గొప్ప నిరసన వుద్యమంగా రాజకీయ శాస్త్ర పండితుడు ఫ్రాన్సిన్‌ ఫాక్స్‌ పివెన్‌ వ్యాఖ్యానించారు.అది ఒక ప్రజావుద్యమంగా విస్తరించి వుండకపోవుచ్చు, వారు ఒక ప్రత్యేక స్థలంలో కూర్చొని చేసిన వుద్యమం, అది ముగిసిపోయిందంటే మరోచోట మరో రూపంలో తిరిగి ముందుకు రావటానికే అని కూడా ఫ్రాన్సిస్‌ చెప్పారు.

ఆ వుద్యమ జ్యోతి ఆరిపోవచ్చు, కానీ అమెరికా రాజకీయ చర్చలోకి ఆర్ధిక అసమానత అంశాన్ని చొప్పించింది.( జుకొట్టి పార్కు ఆక్రమణ ప్రారంభమైన కొద్ది వారాలలోనే మీడియాలో దాని గురించి ప్రస్తావన ఐదు రెట్లు పెరిగింది) అయితే ఆ ఆగ్రహం కేవలం వాల్‌స్ట్రీట్‌కే పరిమితం కాలేదు, డెమోక్రటిక్‌ పార్టీని కూడా తాకింది. పార్టీ పెద్దల వాంఛలకు భిన్నంగా న్యూయార్క్‌ నగర మేయర్‌గా బిల్‌ డి బ్లాసియో(కొందరు బ్లాసియోను కమ్యూనిస్టుగా చిత్రించి ప్రచారం చేశారు) ఎన్నికవటానికి, ఎలిజబెత్‌ వారెన్‌ జాతీయ స్థాయికి పెరగటానికి దోహదం చేసింది. ఈ వుద్యమం జరగకపోతే వెర్‌మౌంట్‌ డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ ఎంపీ, సోషలిస్టు అయిన బెర్నీ శాండర్స్‌ ప్రారంభ ప్రచారంలో హిల్లరీ క్లింటన్‌కు తీవ్రమైన సవాలు ఇచ్చి వుండేవారు కాదు. ఆయన తన అభ్యర్ధిత్వాన్ని ప్రకటించిన రోజున ఆక్రమణ వుద్యమ కార్యకర్తలు తమ మద్దతు ప్రకటించారు.

ఆయన ప్రచారంలో చెప్పినదానికంటే దాని పట్ల డెమోక్రటిక్‌ పార్టీలోని శిష్ట(వున్నత) జనం స్పందించిన తీరు ముఖ్యమైనది.1980దశకం చివర, 1990దశకాలలో అయితే ఆయనను చీల్చి చెండాడి వుండేవారు అ. వాణిజ్యవర్గాలకు అనుకూలంగా వుండాలని చెప్పి వుండేవారు .ఈ రోజు వామపక్షానికి శత్రువులు లేరు అన్నట్లుగా వుంది. అందుకే శాండర్స్‌కు పెద్దగా సైద్దాంతిక ప్రతిఘటన ఎదురు కాలేదు.ఈ పరిస్ధితి మేథావులు, కార్యకర్తలలోనే కాదు, ఆ పార్టీకి నిధులు ఇచ్చే అనేక మంది, తరచుగా పురోగామి అజెండాను వ్యతిరేకించే జర్నలిస్టులలో కూడా కనీసం ఆర్ధిక అంశాల విషయంలో అనేక మందిలో వుంది. జార్జి సోరోస్‌, టామ్‌ స్టేయర్‌ వంటి పెద్ద ఎత్తున నిధులు సేకరించే వారితో కూడిన అత్యంత ప్రభావం కలిగించే డెమోక్రసీ అలయన్స్‌ క్లబ్‌ కూడా ఒబామా కాలంలో వామపక్షం వైపు మొగ్గిందని నేషనల్‌ పత్రికలో జాన్‌ జుడిస్‌ వ్యాఖ్యానించాడు. ఈ క్లబ్‌ రచయితల వార్షిక సమావేశానికి 2014లో హాజరైన ఎలిజబెత్‌ వారెన్‌(వామపక్ష వాది)కు కేరింతలతో స్వాగతం పలకటమే కాదు, ఆర్ధిక అసమానతకు తాము అగ్ర ప్రాధాన్యత ఇస్తున్నట్లు గత వసంత కాలంలో ప్రకటించింది. ఇవన్నీ హిల్లరీ క్లింటన్‌పై ప్రభావం చూపాయి. శాండర్స్‌ మాదిరిగా మొత్తం పెట్టుబడిదారీ విధానాన్నే వదలివేయాలని గాక ఆ విధానపు అతిని అరికట్టేందుకు తాను ప్రయత్నిస్తానని ఆమె చెప్పాల్సి వచ్చింది.అంతే కాదు ఆక్రమణ వుద్యమం-ఎలిజబెత్‌ వారెన్‌- బెర్నీశాండర్స్‌ కూటమి హిల్లరీ స్వంత ఆర్ధిక అజెండాను ప్రభావితం చేసింది.గత ఎన్నికలలో ధనికులపై అధిక పన్నులు విధించాలనటాన్ని వ్యతిరేకించిన ఆమె ఇప్పుడు గట్టి నియంత్రణ వుండాలని, గతంలో తాను వుత్సాహంతో సమర్ధించిన ట్రాన్స్‌ పసిఫిక్‌ భాగస్వామ్య ఒప్పందాన్ని ఇప్పుడు విమర్శిస్తున్నది.ఆమె భర్త మరియు ఒబామా విధానాల నుంచి దూరంగా వుందని కొందరు వ్యాఖ్యానించారు.

నేర న్యాయం, జాతుల విషయంలో కూడా ఇదే విధమైన ప్రభావం కనిపిస్తోంది. ఒబామాపై భ్రమలు కోల్పోయిన కార్యకర్తలు వామపక్షం వైపు మొగ్గుతున్నారు. హిల్లరీ, మిగిలిన పార్టీ నాయకత్వం తమతో వస్తున్నందుకు సంతోషంగా వున్నారు. ఒబామా హయాంలో అనూహ్యంగా తలెత్తినది ఆక్రమణ వుద్యమాన్ని చెప్పుకుంటే మరొకటి నల్లజాతీయుల జీవిత సమస్య. ట్రాయవన్‌ మార్టిన్‌ హత్యకేసులో జార్జి జిమ్మర్‌మన్‌ను కోర్టు నిర్దోషిగా ప్రకటించటంతో ఈ వుద్యమం 2013లో ప్రారంభమైంది, 2014లో మైఖేల్‌ బ్రౌన్‌ మరణంతో అది వివిధ మార్గాలలో బద్దలైంది.అది గత దశాబ్దకాలంగా పెరుగుతున్న పోలీసు హత్యలకు ప్రతిస్పందన. కొందరు వీడియోలల కూడా దొరికి పోయారు. అయితే ఈ వుద్యమం కూడా ఒబామాపై భ్రమలు వీడిపోయిన పర్యవసానమే. ఆఫ్రికన్‌-అమెరికన్లపై పోలీసుల హింసాకాండ నిజానికి కొత్తది కాదు, ఒక నల్లజాతీయుడైన ఒబామా హయాంలో కూడా అది కొనసాగి పెరగటంతో యువతరం, వుదారవాదులు, ఇతరులలో కూడా నల్లవాడు కూడా తమవాడు కాకపోయాడే అన్న ఆవేదన తలెత్తటంతో అది వ్యవస్ధీకృత మార్పులను తీసుకువచ్చింది.

The CPI(M) Decided To Forging class and mass struggles on economic and social issues to widen the Party

01 Friday Jan 2016

Posted by raomk in CPI(M), Current Affairs, INDIA, Left politics, NATIONAL NEWS

≈ Leave a comment

Tags

CPI(M), CPI(M) Plenum, INDIAN LEFT

The five-day CPI(M) Plenum which was held at Kolkota From 27 December to 31,2015, after a gap of 37 years to revamp the party organisation ended Thursday. The Plenum on organisation, convened as directed by the CPI(M) 21st Party Congress, held at Visakhapatnam last year.

CPI(M) Resolved to strengthen and streamline Party’s organisational
capacities to meet the current challenges by unleashing mightier peoples
struggles to develop the independent strength of Party in conformity
with party adopted political-tactical line. This line is aimed at changing
the correlation of class forces amongst the Indian people in favour of the
Left and Democratic Front, the precursor to the Peoples Democratic Front
and advance towards the successful culmination of the People?s Democratic
Revolution.

In order to accomplish this, the Plenum decided according party official media release said, To rapidly increase CPI(M) independent strength by adopting a mass
line and party intervention capacities, strengthen Left unity and to forge
the Left and Democratic Front not only as an electoral front but as a
fighting alliance of forces for an economic, social and political change
by isolating the reactionary ruling classes.
To effectively implement united front tactics to discharge the
dual tasks of unity and struggle by developing joint movements, enabling
us to approach sections of the exploited classes who currently are under
the influence of bourgeois parties.
To employ flexible tactics to deal with swift changes that may
occur in the political situation in accordance with our Political-Tactical
Line.
To set up joint platforms with various social movements, peoples
mobilizations and issue based movements.
To dovetail electoral tactics to the primacy of building the Left
and Democratic Front.

To strengthen class and mass struggles by:
1. Forging a broad front of agricultural workers, poor peasants, middle
peasants, rural workers in the non-farm sections, artisans and other
sections of the rural poor against the landlord-rural rich nexus.
2. Organising workers in key and strategic industries; organising contract
workers in both the organized and unorganized sectors; establishing
area-based organisations in coordination with between trade unions, youth,
women etc.
3. Organising the urban poor in the bastis/local areas; establishing
occupation based neighbourhood-mohallah-basti committees.
4. Strengthening work amongst the middle classes particularly ideological
work by the establishment of various fora like citizens forums, platforms
to promote cultural activities/actions; scientific temper and others
related to their life and work. Strengthening work in residential
associations, pensioners associations and professional bodies.

Through these methods, the Plenum decided that the CPI(M) must:

Strengthen links with the Indian people to empower ourselves
to unleash mightier mass and class struggles.
Effectively adopt and implement the mass line of the Party to
ensure the establishment of such live links with the people.
Focus on advancing the Agrarian Revolution, the axis of the
Democratic revolution, by forging unity in struggles of all rural
exploited sections of people.
Strengthen efforts to develop the worker-peasant alliance.Focus mainly on
1. Forging class and mass struggles on economic and social issues to widen
the Party?s influence and to rally the Left and democratic forces.
2. Adopting a mass line and establish live links with the people.
3. Streamlining the organisation to build a revolutionary Party with
quality membership of high quality.
4. Making special efforts to attract youth to the Party.
5. Waging the ideological struggle against communalism, neo-liberalism and
reactionary ideologies.

The Plenum also decided that:All these tasks must be implemented in a time-bound manner beginning from
the Party C.C. Centre. State Committees must concretise such time-bound
implementation plans and review them in a year time.

The Plenum redoubled the CPI(M)?s resolve by stating:

No social transformation is possible, in fact, cannot be conceived
without the vast mass of people belonging to all exploited classes rising
in revolt against the exploiting ruling classes. In the final analysis it
is the people who make history. Revolutionary history is no exception. A
revolutionary Party, the CPI(M), must emerge as the vanguard of this
peoples upsurge. This is our historic responsibility.

Let us redouble our resolve, at this plenum, to advance towards
discharging this responsibility!

Forward towards a stronger CPI(M) with an all India mass base!

Forward towards a revolutionary Party with a Mass Line!

With the unanimous adoption of the Report on Organisation and the
Resolution on Organisation, the Plenum on Organisation came to a
successful conclusion On Thursday.

A total of 191 amendments and suggestions were received to the Draft
Report on Organisation, of which 36 were accepted. There were 73
amendments and suggestions to the Draft Resolution on Organisation, of
which 6 were accepted.

Polit Bureau Member Prakash Karat replied to the discussion on the Draft
Report on Organisation while General Secretary Sitaram Yechury replied to
the discussion on the Draft Resolution on Organisation.

On behalf of the Plenum, Chairperson of the Presidium, Manik Sarkar
thanked the West Bengal State Committee and through it the entire
membership of the Party in West Bengal for the excellent arrangements that
were made for the success of the Plenum.

The second day of the CPI(M) Plenum on Organisation began at the
Promode Dasgupta Bhawan 28th morning at 11.00 a.m. with the introduction
of the Draft Resolution on Organisation by General Secretary Sitaram
Yechury.

The draft lays down the need to strengthen and streamline the Party organisational capacities to meet the current challenges by unleashing
mightier peoples struggles to develop the independent strength of the
Party in conformity with the political-tactical line adopted at the 21st
Congress of the Party. The Congress held at Vishakapattanam in April 2015,
had laid stress on forging the Left and Democratic Front.

The Draft Resolution underlined the imperative to vastly develop the
organisational capacities of the Party to enable it to accomplish these
revolutionary objectives and emerge as the political party of the vast
majority of the exploited classes in the objective situation of the world
capitalist crisis and intensified exploitation. Domestically, the CPI(M)
has an alternative policy framework which will enable the Indian people
to realise their inherent potential and create a better India on that
basis. As also because, the CPI(M) is the only political party that
offers the Indian youth a vision of a better future. which puts forward
alternative policies to marshal our country resources to provide our
youth with quality education, good health and sustainable employment.

Sitaram Yechury underscored the fact that the CPI(M) is a consistent
political force that advocates and struggles for the unity of
multi-religious, multi-lingual, multi-cultural, multi-ethnic population
against all efforts at sharpening communal polarisation and thwarting the
RSS/BJP designs to impose their project of a rabidly intolerant fascistic
Hindu Rashtra.

Towards achieveing these tasks the Draft calls upon the Party to take up
social issues in a big way, while simultaneously taking up the issues of
economic exploitation and social oppression the two feet upon which
stands the advance of class struggles in India. Among the social issues
identified for taking up by the entire Party are the championing the
struggle against gender oppression, discrimination against the dalits,
tribals, disabled and religious minorities.

The draft also outlines the various methods that need to be employed to
expand the influence of the Party and strengthening the Party organization
as its vision can only be materailised if the organisational capacities of
the Party are strengthened enormously.

A total of 62 delegates participated in the discussion over three days.

,
Observe the Centenary Year of the Great October Socialist Revolution

A separate resolution to Observe the Centenary Year of the Great October
Socialist Revolution? was also moved in the morning session. The resolution was moved by M.A. Baby and was seconded by R. Arun Kumar.

Commemorate the Centenary Year of the Great October Socialist Revolution
This Plenum on Organisation reiterates with emphasis our 21st Congress
resolution on the centenary of the Russian revolution that called for
‘celebrations to commemorate the centenary year in all-round way’,
beginning November 7, 2016 by organising events ‘in the political,
ideological, and cultural spheres’, and ‘to conduct a campaign to
propagate socialism’.
The Great October Revolution had for the first time in human history,
resoundingly vindicated Marxism-Leninism through the establishment of a
proletarian State. Led by the immortal Lenin and the Bolshevik party, it
has proved that the exploitative capitalist order can be overthrown by the
working class led mass of the exploited people and vindicated the analysis
of Marx. The October Revolution is an eternal example of the application
of the creative science of Marxism-Leninism, whose living essence is the
‘concrete analysis of the concrete conditions’.
The October Revolution continues to teach many important lessons to the
world communist movement ? the importance of worker-peasant alliance, the
indispensable role of the vanguard Party steeled on the principles of
democratic centralism, proletarian discipline and having live links with
the masses that remain valid.

The October Revolution has immense achievements to its credit. It
eliminated exploitation of man by man by establishing socialism in the
USSR; guaranteed satisfaction of all the basic necessities of human beings
food, clothing and shelter; enriched and enhanced human life by taking
care of all citizens from cradle to grave; for the first time in human
history. It completely eliminated illiteracy and ensured universal access
to education; freed women from domestic chores to a large extent and
ensured equal rights. It in fact gave women equal participation in the
political process well before many capitalist countries had done and thus
enabled them to play an active role in the economic and social development
of the society. It secured the rights of the working class, involved them
in administration, improved their work conditions, ensured sufficient
leisure and guaranteed their post-retirement future. It eliminated
unemployment and poverty. It encouraged scientific research and innovation
for the welfare of the entire society, guaranteed advanced universal
health care and made great advances in the field of sports.
This Plenum, while resolving to propagate these and many more achievements
of the first socialist State, is conscious of the many mistakes committed
during socialist construction. The Party will continue to learn from them.
The observance of this event assumes all the more importance today, when
there is an intense attack on the validity of Marxism and on the very
concept of socialism. In many East European countries, attempts are on to
ban communist parties and even the usage of communist and Soviet-era
symbols. There is a deliberate attempt to falsify history, negate the
myriad achievements of the former socialist countries and even equate
socialism with fascism and Nazism.
It is upon us, as adherents of Marxism-Leninism, to use this occasion to
counter this slanderous campaign and re-assert that socialism is the only
path ahead for humankind that ensures a world free of exploitation,
oppression, environmental degradation and guarantees real freedom and
liberty. It is upon us to establish that socialism is not a utopian dream,
but a necessity that has to be realised.
This Organisational Plenum of the CPI(M) resolves to observe the centenary
year of the Great October Socialist Revolution to not only educate its
entire rank and file, but also engage the people at large by involving all
the intellectuals, littrateurs, sympathisers and well-wishers of the Left
by organising debates, discussions, seminars, symposiums, exhibitions and
various other forms all across India, highlighting the contribution of the
Great October Socialist Revolution in:
influencing the Indian national movement by inspiring generations of
freedom fighters like Bhagat Singh, Jawaharalal Nehru, Muzaffar Ahmed, and
many others; nationalist poets like Rabindranath Tagore Subrahmanyam
Bharati, Nazrul Islam and social activists like Periyar and others; its
impact on the masses and the consciousness levels of many young freedom
fighters who were influenced by its ideology that led them to the
Communist Party and to the formation of various mass and class
organisations, galvanising the socialist current in the freedom struggle;
defeating fascism, signaled by the hosting of the Red Flag over
Reichstag on May 9, 1945 by the soldiers of the Red Army of the USSR and
thus contributing to the sustained peace in the world; bringing an end to the colonial world by openly siding with the various
liberation movements across the world that eventually led to the freedom
of various countries in Asia and Africa and in standing as a bulwark
against imperialist aggression and attempts to trample upon national
sovereignty through neo-colonialism;
furthering the frontiers of science and technology, particularly by
successfully sending the first artificial satellite, Sputnik and first
human being Yuri Gagarin into space, which paved the way for the
subsequent development of modern means of communication satellites,
opening up possibilities for an in-depth study of earth, its surrounding
atmosphere and in many other areas;
developing peoples’ culture in contrast to the pursuit of culture as a
preserve of the elite, as can be discerned in various performing arts,
songs, music, drama, cinema, painting, literature, etc;
On the 7th November 2017, throughout the country, the culmination of the
observance of the centenary of the October Revolution should be done by
rallying people in large numbers to expose the danger of communal,
reactionary, divisive and separatist ideologies, by safeguarding and
advancing the unity of the toiling classes centered on the core of
worker-peasant alliance. The occasion should be used to propagate the
ideals of socialism and its necessity, particularly among the Indian
youth, at this juncture.
This Plenum resolves to observe the 100th Anniversary of the Great October
Socialist Revolution in a befitting manner, reiterating its commitment to
Marxism-Leninism and its profound belief that the future of humanity and
the world lies only in socialism.

Situation in West Bengal

This Plenum of the Communist Party of India (Marxist) notes with concern
the grave situation in West Bengal. The last four and a half year misrule
has totally discredited both the Trinamul Congress and the government
headed by it. Large scale resort to terror tactics, attacks on all
sections of people including atrocities on dalits and tribals, alarming
increase in sexual assaults on women, monumental corruption including the
chit fund scams, rampant misuse of government machinery for partisan ends,
abject failure to deliver on promises made during the elections etc have
utterly exposed the real face of the ruling party leading to a strong
discontent against it.

Its image having been severely dented and its political credibility at an
all time low, the Trinamul Congress is resorting to manipulative tactics
including whipping up of minority passions. It is doing so to regain lost
ground, with Assembly elections round the corner. In one way or the other,
the TMC continues to pander to fundamentalist forces to polarize voters.
This has created a fertile ground for fissiparous forces to thrive. Though
a tacit understanding with the central BJP leadership is actively
underway, the TMC has been implicitly encouraging minority fundamentalism
hoping to harvest votes in its favour. This has worsened the communal
divide in the state. Notorious criminals are being mobilized with the open
support of the police and the administration.

Under the short period of TMC rule, the economy has turned into doldrums
and industry into tatters. Peasant distress has reached alarming
proportions. There is an all out attack on the livelihood of the toiling
people and social security. Groaning unemployment, loss of jobs and total
anarchy in the health and education sectors has created an unbearable
situation. Added to this is the criminal indifference of the TMC
government to the continuing starvation deaths of the closed tea garden
workers and the 134 peasant suicides so far.

Displaying its utter contempt for democracy, the ruling party resorted to
loot of votes unleashing indiscriminate terror during the municipal
elections held in April and October this year. Even journalists from the
mainstream media were not spared from attacks. The fascistic terror of the
TMC in collusion with the police and hoodlums is continuing unabated. The
leaders of the Left Front, Left MLAs, the other opposition leaders and
even the leader of the Opposition in the Assembly Surjya Kanta Mishra had
to face violent attacks of the organized gangsterism indulged in by the
ruling party. Normal political activity is being undermined by the
draconian measures taken by the TMC government. Recently, even the
Calcutta High Court was compelled to comment that the ?law and order
situation has collapsed? in the state.

So far 171 Left Front supporters including 164 CPI(M) cadres and leaders
have been mercilessly killed by the TMC goons. The perpetrators of these
heinous crimes are roaming freely with the full knowledge of the police
and the administration. Countless number of cases of extortion and
forcible occupation of properties of the common people has been reported
in the media. Apart from the over one lakh Left cadres and supporters
facing many forms of persecution, the intensive terror has been extended
to people from all walks of life. This is further exposing the ruling
party in the eyes of the common people.

The sustained movement that our Party and the Left is conducting is
drawing increasing support from the people. This campaign and movement
will be intensified from January 2016, immediately after the Plenum.

This Plenum of the CPI(M) salutes the heroic resistance movement by the
people of West Bengal against the unprecedented terror and in defence of
democracy and secularism. The plenum welcomes the determination of the
Left and democratic forces to work for the defeat of the authoritarian
rule of the Trinamul Congress as also further isolating the dangerous
communal forces led by the BJP.

Resolution on Tripura

Tripura, a small state in north-east, has evolved into an exemplary
dynamic developing state under the Left Front government. With its
pro-people policies, Left Front government has not only developed the
quality of life of the people of the state, but also showed what
alternative policies can be pursued even with limited resources.

Tripura has had a Left Front government since 1978. In the first two terms
of the Left Front government, there were two particularly major
achievements: the implementation of land reforms and the setting up of the
Tripura Tribal Areas Autonomous District Council under the sixth schedule
of the constitution which empowered the tribal people. The break during
1988-93 after a rigged election and a period of semi-fascist terror, Left
Front has come back and won all subsequent elections with greater
confidence expressed by the people. The last 22 years have witnessed
remarkable development of the state.

Tripura has become a model for combating extremism and terrorism. Once
mutilated by extremist violence, financed and promoted by imperialist
agencies, Tripura has emerged an example of unity of the people and peace.
This has been achieved not merely by administrative determination alone,
but also with political mobilization of people and development activities
in the tribal areas in particular.

Deepening political democracy, with decentralized municipalities,
panchayats, village committees in ADC area, has contributed to the
enthusiastic participation of the people in development activities.

The record of the Left Front government in many areas of development,
particularly in human development is no less than outstanding. The
literacy rate in the state has reached to 97 per cent, among the highest
in the country. The female literacy rate is 95.71 per cent. With huge
expansion of school education, free text books, free studies up to college
level Tripura has virtually universalized education upto secondary stage.

Other Human Development indices reflect people?s the better quality of
life. Infant Mortality Rate in Tripura is 26 while the all-India average
is 40. Birth rate in the state is 13.7 per cent while it is 21.4 per cent
all-India, death rate has come down to 4.7 per cent while the national
average is 7.0 per cent. All these have been achieved despite backward
infrastructure and complex geography of the state.

Tripura has achieved food security with all families covered under PDS.
While majority of the population is being provided rice at Rs 2 per kg,
all other families are provided rice at APL rate.

Agriculture, forestry, fisheries, plantation and handicrafts have received
tremendous boost with multifarious projects of the state government. Along
with this, Tripura has retained its top position in implementing MNREGA .
In 20123-14, average man days in Tripura were 88 while all India average
was 46. In 2014-15, the average man days in Tripura was 88 again, while
all India average has come down to 38 only. In a first of its kind, people
belonging to BPL families in urban area are provided wage employment for
at least 75 days a year. Tripura also tops in giving land rights under
Forest Right Act. 124541 persons have been given land pattas , of whom 99
per cent are tribals.

Despite severe difficulties, the Left Front government has taken long
strides in infrastructural development. More than 90 per cent of the
total of 8,312 habitations is electrified. More than 95 per cent of
irrigatable land has been brought under irrigation facilities. Road
network has reached to remote areas making communications far more
smoother than ever imagined.

In the face of neo liberal attacks on peoples? livelihood and scarce
resources, the Left Front government has stood beside the poor workers of
unorganized sector and the needy and vastly expanded social security. In
Tripura, state government is administering 27 pension schemes including
those for female domestic workers, disabled, widows, deserted women,
rickshaw pullers, barbers, fishermen. It has also provided pension scheme
for transgender persons, AIDS affected persons. Several development
schemes are being implemented for SCs, OBCs and Muslim minorities.

Number of women elected is a high 57 per cent in the local bodies which
is a reflection of women?s increased participation in all spheres of
public life.

The sustained and planned efforts by the Left Front government has
provided the youth of the state with better opportunities for education
and employment, generating a visible new hope and pride among them.

Left Front government, conscious of the fact that it is working within the
limitations of all-India pro-corporate policies, unequal federal structure
and financial constraints, has tried to provide and project alternative
policies. CPI(M), in its effort to provide pro-people alternative
policies for a better India hails the initiatives of Left Front government
in Tripura as inspiring.

There is no room for complacency. Reactionary forces within and outside
Tripura are out to create trouble through disturbing the tribal and
non-tribal unity which is the bedrock of Tripura?s outstanding
advancement. Therefore, there is need of vigilance through mobilisation
of masses to prevent any sort of conspiracy.

The people of Tripura, both in rural and urban areas, have reposed great
trust and confidence in the CPI(M) and Left Front in successive elections,
including those in the recent past. The Plenum of CPI(M) expresses its
solidarity with the people and Left Front government of Tripura and calls
upon all Party units to project these achievements to people in every
corner of the country.

అమెరికా ఎందుకు వామపక్షం వైపు పయనిస్తోంది ?

31 Thursday Dec 2015

Posted by raomk in Current Affairs, INTERNATIONAL NEWS, Left politics, USA

≈ Leave a comment

Tags

Atlantik, Occupy Wall Street, PETER BEINART, US Elections, US Left, US Political Debate

మారుతున్న ప్రపంచం-3

పీటర్‌ బెయినార్ట్‌

అమెరికా ఎందుకు వామపక్షం వైపు పయనిస్తోంది అనే శీర్షికతో అమెరికాలోని అట్లాంటిక్‌ పత్రికలో పీటర్‌ బెయినార్ట్‌ రాసిన విశ్లేషణ గురించి గత భాగంలో కొన్ని అంశాలు చెప్పుకున్నాం. పాఠకులకు మరిన్ని వివరాలు, పూర్వరంగాన్ని తెలియచేసేందుకు సుదీర్ఘమైన ఆ వ్యాసాన్ని సంక్షిప్తీకరించి ముఖ్యాంశాలను ఇవ్వటం అవసరమన్న సూచనల మేరకు ఇక్కడ ఇస్తున్నాను.అందువలన ఇంతకు ముందు భాగంలో పేర్కొన్న అంశాలు పునశ్చరణ చేయటం లేదు. దీనిలోని అంశాలన్నీ మూల రచయిత అభిప్రాయాలే.: ఎంకెఆర్‌

రిపబ్లిక్లన్లు పార్లమెంట్‌ మరియు దేశంలోని ప్రభుత్వకార్యాలయాలను తాళాలతో కట్టడి చేయవచ్చు, అధ్యక్ష ఎన్నికలో మంచి విజయం సాధించగలరేమో కానీ బరాక్‌ ఒబామా హయాంలో ప్రవేశ పెట్టబడిన వుదారవాద యుగం ప్రారంభం మాత్రమే. గత పద్దెనిమిది నెలలుగా సంభవించిన దిగువ ఘటనలు దేశాన్ని నిశ్చేష్టితురాలిని చేశాయి. 2014 జూలైలో చట్టవిరుద్దంగా సిగిరెట్లు అమ్ముతున్నాడనే పేరుతో ఆఫ్రికన్‌ అమెరికన్‌ యుకుడు ఎరిక్‌ గార్నర్‌ను న్యూయార్క్‌ పోలీసులు వూపిరి ఆడకుండా చేసి చంపివేశారు. అదే ఏడాది ఆగస్టులో డారెన్‌ విల్సన్‌ అనే శ్వేతజాతి పోలీసు అధికారి మైకేల్‌ బ్రౌన్‌ అనే ఆఫ్రికన్‌ అమెరికన్‌ కుర్రవాడిని ఫెర్గూసన్‌ పట్టణంలో కాల్చి చంపాడు.దీంతో తలెత్తిన రెండు వారాల నిరసనల కారణంగా పట్టణం యుద్ధ ప్రాంతం మాదిరి కనిపించిందని మిసౌరీ రాష్ట్ర గవర్నర్‌ స్వయంగా వ్యాఖ్యానించాడు. అదే ఏడాది డిసెంబరులో గార్నర్‌, బ్రౌన్‌ల మరణానికి ప్రతీకారంగా నేర చరిత్ర వున్న ఒక ఆఫ్రికన్‌ అమెరికన్‌ ఇద్దరు న్యూయార్క్‌ నగర పోలీసులను మట్టుపెట్టాడు.వారి అంత్యక్రియలకు హాజరైన నగర మేయర్‌ వుదారవాద మేయర్‌ బిల్‌ డి బ్లాసియోకు వెన్ను చూపి పోలీసులు నిరసన తెలిపారు.

గతేడాది ఏప్రిల్‌లో మరొక ఆఫ్రికన్‌ అమెరికన్‌ యువకుడు ఫ్రెడ్డీ గ్రే పోలీసు కస్టడీలో మరణించాడు.దాంతో తలెత్తిన నిరసనలలో బాల్టిమోర్‌లో 200 వాణిజ్య సంస్ధలు నాశనమయ్యాయి, 113 మంది పోలీసులు గాయపడ్డారు, 486 మంది పౌరులను పోలీసులు అరెస్టు చేశారు. జూలైలో నల్లజాతి వుద్యమ కార్యకర్తలు ఇద్దరు డెమోక్రటిక్‌ అధ్యక్ష అభ్యర్ధుల వుపన్యాసాలను అడ్డుకోవటం ద్వారా జాతీయ దృష్టిని ఆకర్షించారు. ఒక వేళనేను పోలీసు కస్టడీలో మరణిస్తే దానికి ప్రతీకారంగా ఏ పద్దతిలో అయినా మరొకరిని మట్టుపెట్టండి, ప్రతిదాన్నీ తగుల పెట్టండి అంటూ నల్లజాతి వుద్యమ కార్యకర్తలు నినదించారు. దాంతో డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ అభ్యర్ధి మార్టిన్‌ ఓ మల్లీ మాట్లాడుతూ నల్లజాతీయులవైనా తెల్లజాతీయులవైనా ప్రాణాలు ప్రాణాలే అని మాట్లాడి నిరసనలను ఎదుర్కొని తరువాత క్షమాపణలు చెప్పాడు.

రోనాల్డ్‌ రీగన్‌ దేశాన్ని మితవాదం వైపు ఎలా నడిపాడో నేను చూశాను, బిల్‌ క్లింటన్‌ దానిని కొనసాగిస్తూ తమ పార్టీ నేరాలను నిర్ధాక్షిణ్యంగా అణచివేస్తుందని శ్వేతజాతి అమెరికన్లకు హామీ ఇచ్చారు.నల్లజాతీయుల జీవిత సమస్య గురించి ఈ ఏడాది డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ అభ్యర్ధులు నలిగిపోవటాన్ని, వాటిని వామపక్ష అంశాలుగా హిల్లరీ క్లింటన్‌ సైద్దాంతిక హెచ్చరిక ముద్రవేయటం చూసిన తరువాత తీవ్రమైన మితవాద ప్రతిస్పందనకు దేశం సిద్దం కావాల్సి వుంటుందని నేను వూహించాను. కానీ నేను వూహించింది తప్పు. ఒబామా వుదారవాదానికి వెల్లడైన వ్యతిరేకత బలం కంటే గొంతు పెద్దదిగా వుంది. దేశం మితవాదం వైపు కంటే మొత్తంగా చూస్తే వామపక్షం వైపు తిరుగుతోంది.

1960 దశకం చివరిలో 70 దశకం మధ్యలో మిలిటెంట్‌ వామపక్షం మరియు జాతి పరమైన జగడాల మధ్య వుదారవాద యుగం అంతమైంది.ఈ రోజు మిలిటెంట్‌ వామపక్షం మరియు జాతి పరమైన జగడాల మధ్య వుదారవాద యుగం కేవలం ప్రారంభమైంది. డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ మరియు ముఖ్యంగా దేశం మొత్తం మీద మరింత వుదారంగా ఎందుకు తయారవుతోందో అర్ధం చేసుకోవాల్సిన అవసరం వుంది. డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ వామపక్ష దిశగా ప్రయాణ కధలో రెండు ఆధ్యాయాలు వున్నాయి. మొదటిది జార్జి డబ్ల్యు బుష్‌ అధ్యక్షత గురించి. బుష్‌కు ముందు డెమోక్రటిక్‌ పార్టీలో బలమైన మధ్యేవాద విభాగం వుంది.అది రోనాల్డ్‌ రీగన్‌ మిలిటరీ చర్యలను ఎక్కువగా సమర్ధించింది. స్వలింగ సంపర్కులకు మిలిటరీలో అవకాశం కల్పించాలన్న బిల్‌క్లింటన్‌ ప్రయత్నాలను పడకుండా చేసింది. కనీసవేతన పెంపుదలను వ్యతిరేకించింది. ఆదాయ పన్ను రేటును 70నుంచి 50శాతానికి తగ్గించటం, ప్రభుత్వ నియంత్రణలను మరింత సడలించిన రీగన్‌ నిర్ణయాల కారణంగా ఆర్ధిక అభివృద్ధి జరిగిందని 1980దశకం చివరిలో 1990దశకంలో ఈ విభాగం వాదించింది. పన్నురేటును బుష్‌ 2001లో 35శాతానికి తగ్గించటం, నియంత్రణలను బలహీన పరచారు, అయినప్పటికీ అసమానత, లోటు బడ్జెట్‌ మరింత పెరిగింది, ఆర్ధిక వ్యవస్ధ పురోగమించింది లేదు ఆ తరువాత ఆర్ధిక వ్యవస్ధ కుప్పకూలిపోయింది. డెమోక్రాట్‌ మధ్యేవాదులు 1980ల చివరిలో 1990దశకంలో మరికొన్ని వాదనలు కూడా చేశారు. రక్షణ ఖర్చును పెంచి,ఆఫ్ఘన్‌ ముజాహిదీన్‌లకు సాయం చేసి సోవియట్‌ను కూల్చివేసేందుకు రీగన్‌ నిర్ణయాలు సాయం చేశాయని చెప్పారు. కానీ 2003లో బుష్‌ ఇరాక్‌పై దురాక్రమణ యుద్ధం ప్రకటించి వియత్నాం యుద్ధం(దురాక్రమణ) తరువాత అత్యంత పెద్ద విదేశాంగ విధాన విపత్తుకు కారకుడయ్యాడు.

వాల్‌స్ట్రీట్‌ ఆక్రమణ వుద్యమం ఆరిపోయి వుండవచ్చుగానీ అది అమెరికన్‌ రాజకీయ చర్చలో ఆర్ధిక అసమానత అంశాన్ని చొప్పించిందని అసోసియేటెడ్‌ ప్రెస్‌ వ్యాఖ్యానించింది. రీగన్‌ విధానాల కొనసాగింపు మాదిరే జరుగుతుందని డెమోక్రటిక్‌ మధ్యేవాదులు భావించిన కారణంగా 2001లో బుష్‌ పన్నుల తగ్గింపు ప్రతిపాదనను సెనెట్‌లో 12మంది, ఇరాక్‌పై దురాక్రమణ యుద్ధ ప్రతిపాదనను 29 మంది డెమోక్రాట్ల మద్దతుతో నెగ్గించకున్నాడు. దీని పర్యవసానాలతో మధ్యేవాదులపై తిరుగుబాటు కారణంగా పార్టీలో అది నాశనమైంది. దానికి నాయకత్వం వహించిన వారిలో ఒకడైన వెర్‌మాంట్‌ గవర్నర్‌ హోవార్డ్‌ డీన్‌ డెమోక్రటిక్‌ నాయకత్వం ఏకపక్ష దురాక్రమణ యుద్దాన్ని ఎందుకు సమర్ధించిందో, పన్నుల తగ్గింపునకు ఎందుకు మద్దతు పలికిందో తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నానని 2003 ఫిబ్రవరిలో ధ్వజమెత్తాడు. అదే ఏడాది చివరిలో యుద్ధాన్ని సమర్ధించిన వాషింగ్టన్‌ డెమోక్రాట్లకు వ్యతిరేకంగా పార్టీలో అధ్యక్ష పదవి అభ్యర్దిగా అదే ఏడాది చివరిలో డీన్‌ ముందుకు వచ్చాడు.

ఆయన ప్రచారం డెమోక్రటిక్‌ పార్టీలో అంతర్గతంగా మేథోపరమైన తిరుగుబాటుకు దారితీసింది. అతని తిరుగుబాటు వుదారవాదుల వెన్ను బలపడేందుకు డెయిలీ కోస్‌(ఇంటర్నెట్‌ పత్రిక) అంకితమయ్యేందుకు కారణమైంది, పార్టీలో ముందుకు పదండి అనే పురోగామి కార్యకర్తల బృందానికి శక్తినిచ్చింది. ఇదే సమయంలో అమెరికాలో అత్యంత పలుకుబడి కలిగిన వుదారవాద పత్రికా రచయితగా పాల్‌ క్రగ్మన్‌,టీవీ వ్యాఖ్యాతగా జాన్‌ స్టీవార్ట్‌ ముందుకు వచ్చారు.ఇదే విధంగా 2003లో ఎంఎస్‌ఎన్‌బిసి మీడియా సంస్ధ కెయిత్‌ ఒల్బర్‌మన్‌ను నియమించటమేగాక వుదారవాద నెట్‌వర్క్‌గా మారిపోయింది. ఇరాక్‌పై దురాక్రమణ యుద్ధాన్ని సమర్ధించినందుకు న్యూ రిపబ్లిక్‌ పత్రిక 2004లో క్షమాపణలు చెప్పింది. డ్రడ్జ్‌ రిపోర్టుకు వుదారవాద ప్రత్యామ్నాయంగా 2005లో అఫింగ్టన్‌ పోస్టు పత్రిక అవతరించింది. డెమోక్రటిక్‌ పార్టీలో నోటి దురద వ్యక్తిగా పేరుమోసిన జో లిబర్‌మన్‌ సెనెట్‌ అభ్యర్ధిత్వ పోటీలో ఓడిపోయాడు,2011నాటికి గతంలో పార్టీపై పెత్తనం చేసిన డెమోక్రటిక్‌ లీడర్‌షిప్‌ కౌన్సిల్‌ పూర్తిగా తన పలుకుబడిని కోల్పోయి మూదపడింది. అధ్యక్ష పదవికి డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ అభ్యర్ధి ఎన్నికలలో ఇరాక్‌పై దురాక్రమణ యుద్ధాన్ని సమర్ధించిన కారణంగా హిల్లరీ క్లింటన్‌ను బరాక్‌ ఒబామా ఓడించాడు, పార్టీలో అంతర్గత ధోరణిలో మౌలికంగానే మార్పు వచ్చింది.అందుకు నిదర్శనంగా ఒకప్పుడు వుదారవాదులను విమర్శించాలని కోరిన వారు నేడు వారిని గట్టిగా సమర్ధించనందుకు విమర్శిస్తున్నారు. ఎలాంటి క్షమాపణలు చెప్పే పనిలేకుండా డెమోక్రాట్లను వుదారవాదులుగా జార్జి డబ్ల్యు బుష్‌ ప్రభుత్వం మారిస్తే బరాక్‌ ఒబామా ప్రభుత్వం అత్యంత వాస్తవిక ఫలితాన్ని ఇచ్చింది. కానీ ఇది కధలో సగం మాత్రమే. ఎందుకంటే జార్జి డబ్ల్యు బుష్‌ ప్రభుత్వ వైఫల్యాలు డెమోక్రటిక్‌ పార్టీని వామపక్షం వైపు నెట్టాయి, బరాక్‌ ఒబామా సర్కార్‌ మరింతగా నెట్టింది. బుష్‌ వుదారవాద ప్రాధమిక వ్యవస్ధ రూపకల్పనకు కారణం అనుకుంటే అది ఒబామా ఎన్నికయ్యేందుకు దోహదం చేసింది. ఒబామా అజాగ్రత్త ఒకటి వాల్‌స్ట్రీట్‌ ఆక్రమణ వుద్యమం మరియు నల్లజాతీయుల జీవిత సమస్య వుద్యమాలు ముందుకు వచ్చేందుకు కారణమైంది.

అమెరికా రాజకీయ చర్చలో వాల్‌స్ట్రీట్‌ ఆక్రమణ వుద్యమ అంశాలు

30 Wednesday Dec 2015

Posted by raomk in Current Affairs, INTERNATIONAL NEWS, Left politics, USA

≈ Leave a comment

Tags

Occupy Wall Street, US Elections, US Left, US Political Debate

మారుతున్న ప్రపంచం-2

ఎం కోటేశ్వరరావు

అట్లాంటిక్‌ అనే ఒక పత్రికలో పీటర్‌ బెయినార్ట్‌ అనే రచయిత అమెరికా ఎందుకు వామపక్షం దిశగా ప్రయణిస్తోంది అనే పేరుతో ఒక విశ్లేషణ చేశారు. 1960,70 దశకాలలో వామపక్ష భావజాలపై జనంలో ఆగ్రహం కనిపించేది, ఇప్పుడు నూతన అభ్యుదయ వుద్యమాన్ని దేశం అక్కున చేర్చుకుంటోందని బెయినార్ట్‌ పేర్కొన్న అంశాన్ని ప్రస్తావించాను. ఆ వి శ్లేషణలో 1960,70 దశకాలలో మిలిటెంట్‌ పోరాటాలతో పోల్చితే నల్లజాతీయుల వుద్యమాల వెల్లడైన ప్రతిస్పందన ప్రభావం, ఆర్ధికాంశాల చర్చలో అసమానతల పరిస్ధితి ప్రధానంగా ముందుకు రావటం, ఎల్‌బిజిటిల హక్కుల గురించి ప్రధాన అంశంగా వుండటాన్ని ఆయన పేర్కొన్నారు. పార్లమెంట్‌లోని సెనేట్‌లో 2001లో నాటి అధ్యక్షుడు ప్రతిపాదించిన పన్నుల కోతకు 12 మంది, ఇరాక్‌పై యుద్ధానికి అనుమతించే నిర్ణయంపై 29 మంది డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ సభ్యులు మద్దతు ఇచ్చారని ఈ దౌర్బాగ్యకరమైన ఓటింగ్‌కు పార్టీలో వెల్లడైన వ్యతిరేకత డెమోక్రటిక్‌ పార్టీలోని మధ్యేవాద విభాగాన్ని నాశనం చేసిన పర్యవసానం స్పష్టంగా వుంది. డెమోక్రటిక్‌ పార్టీలోని ప్రజాస్వామిక విభాగ తిరుగుబాటును హోవార్డ్‌ డీన్‌ ప్రారంభించారని, బ్లాగర్‌ (ఇంటర్‌నెట్‌లో అభిప్రాయాలను వెల్లడించటం) వుద్యమం పెరగటం, డెయిలీ కోస్‌ డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ వాణిగా ఎదగటం, అఫింగ్టన్‌ పోస్ట్‌ కూడా అదే బాటలో నడవటం, ఎంఎస్‌ఎన్‌బిసి కొద్ది మంది వుదారవాదులను నియమించటం, జార్జి డబ్ల్యు బుష్‌ కన్సర్టేవ్‌లను బుద్దిలేని వారిగా కనిపించేట్లు చేశారని, తరువాత ఒబామా వాల్‌స్ట్రీట్‌వైపు మొగ్గటం అది చివరకు వాల్‌స్ట్రీట్‌ ఆక్రమణ వుద్యమానికి దారితీసి అమెరికా రాజకీయ చర్చలోకి ఆర్ధిక అసమానతను చొప్పించిందని బెయినార్ట్‌ పేర్కొన్నారు.

‘అమెరికన్‌ ప్రజాప్రతినిధుల సభలో ఒబామా రిపబ్లికన్ల నుంచి తీవ్ర ప్రతిఘటన ఎదుర్కొన్నారు, ఆర్ధిక సంక్షోభాన్ని వుపయోగించుకొని వాల్‌స్ట్రీట్‌ శక్తిని నాటకీయంగా తగ్గించి వుండగలిగేవారా లేదా అన్నది అస్పష్టం, ఆయన ఆ పని చేయలేదు అన్నది సుస్ఫష్టం…….వాల్‌స్ట్రీట్‌ ఆక్రమణ వుద్యమంలో పాల్గొనవారిలో 40శాతం మంది 2008 ఆధ్యక్ష ఎన్నికల ప్రచారంలో ఒబామా కోసం పనిచేసిన వారే. వారిలో అనేక మంది అలాచేస్తారని ఆశించారు. ఒక అధ్యక్షుడిగా మౌలిక మార్పులను ఆయన చేయవచ్చు.ఇప్పుడు వారిలో ఆ ఆశ కుప్పకూలిపోవటంతో వాల్‌స్ట్రీట్‌ను నేరుగా సవాలు చేసే విధంగా వారిని పురికొల్పింది.’ అని పేర్కొన్నారు.

అఫింగ్టన్‌ పోస్ట్‌ పత్రికలో బ్లేక్‌ ఫ్లీట్‌వుడ్‌ అనే వ్యాఖ్యాత ‘డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ చర్చలో ముందుకు వచ్చిన వాల్‌స్ట్రీట్‌ ఆక్రమణ మీమాంస’ అనే వ్యాసంలో ‘వాల్‌స్ట్రీట్‌ ఆక్రమణ వుద్యమం ఎలిజబెత్‌ వారెన్‌ ఎన్నికకు దారితీసింది, ఆమె వాణి శాండర్స్‌ అభ్యర్ధిత్వాన్ని ముందుకు తెచ్చింది, హిల్లరీ క్లింటన్‌ను శాండర్స్‌ పక్కకు నెట్టారు. వీటన్నిటి కారణంగా డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ తొలి చర్చలో శాండర్స్‌ మాదిరిగా పెట్టుబడిదారీ విధానాన్ని పూర్తిగా వదలించుకోవాలని గాకుండా తాను పెట్టుబడిదారీ విధానపు అతికి కళ్లెం వేసేందుకు మొగ్గుచూపుతానని హిల్లరీ చెప్పాల్సివచ్చింది’ అని పేర్కొన్నారు. ‘ ఈనాడు రంగంలో వున్న ముగ్గురు డెమోక్రటిక్‌ పార్టీ అభ్యర్ధులు కూడా ఒకే పాట పాడుతున్నారు. అదేమంటే వాల్‌స్ట్రీట్‌ ఆక్రమణ వుద్యమంలో ముందుకు వచ్చిన ప్రధాన అంశాలైన ఆర్ధిక అసమానత, గత మూడు దశాబ్దాలుగా మధ్యతరగతి దిగజారిపోవటం, ఎన్నికల ప్రచార నిధుల చట్టాల అవినీతి అనే అమెరికా తరహా జీవన విధానానికి ముప్పుగా పరిణమించి మూడు అంశాలు. రిగ్గింగ్‌కు గురైన రాజకీయ వ్యవస్ధ, మరింత బలిసిన ధనికులు, వాల్‌స్ట్రీట్‌పై పన్ను విధింపు అనే కీలకమైన వాల్‌స్ట్రీట్‌ ఆక్రమణ వుద్యమ ముఖ్యమైన నినాదాలనే హిల్లరీ క్లింటన్‌, బెర్నీ శాండర్స్‌, మార్టిన్‌ ఓ మల్లీ పదే పదే తాజా చర్చలో పునరుద్ఘాటించారు. నిజానికి ధనికులపై పన్ను వేయాలనే ఆలోచనలు, తరగిపోతున్న మధ్యతరగతి సంపదలు అన్నవి చివరకు రిపబ్లికన్‌ పార్టీలో కూడా అధ్యక్ష రాజకీయ చర్చను ప్రభావితం చేస్తున్నాయి.అయితే కార్పొరేట్‌, బిలియనీర్ల డబ్బు రాష్ట్రాలలో రిపబ్లికన్లను అధికారంలోకి తెస్తున్నది. ఒక పురోగామి దేశంలో సామాన్య ప్రజల అభిప్రాయాలను చేరనివ్వకుండా నల్లధనం, ఓట్ల రిగ్గింగ్‌ ద్వారా గెలిచిన పార్లమెంట్‌ వుంది,జనం వామపక్షం వైపు మొగ్గుచూపుతుండవచ్చు గానీ డబ్బు కాదు, కాబట్టి కేంద్ర విధానాలు ఎటూ కదలటం లేదు, 2016 ఎన్నికలలో తగినంత మంది జనం ఓట్లేయటానికి వస్తే మనం వాటిని కూడా మార్చవచ్చు అని బెయినార్ట్‌ పేర్కొన్నారు.

	pscknr on చైనాతో వాణిజ్యంపై ఆందోళన…
	pscknr on కేరళ స్థానిక సంస్థల ఎన్నికల ఫల…
	Venugopalrao Nagumot… on విత్తనాల ముసాయిదా బిల్లు …
	Raj on న్యూయార్క్‌ మేయర్‌గా సోషలిస్టు…
	Aravind on సిజెఐ బిఆర్‌ గవాయిపై దాడి యత్న…

vedika

~ your forum for critical and constructive writings

Category Archives: Left politics

Build A Stronger CPI(M)

Marxism does not attack religion per se

వెనెజులాలో మొదలైన వర్గ పోరు

The road to revolution

A new political situation in Latin America: What lies ahead?

అమెరికా ఎందుకు వామపక్షం వైపు పయనిస్తోంది ?మూడవ భాగం

అమెరికా ఎందుకు వామపక్షం వైపు పయనిస్తోంది ?రెండవ భాగం

The CPI(M) Decided To Forging class and mass struggles on economic and social issues to widen the Party

అమెరికా ఎందుకు వామపక్షం వైపు పయనిస్తోంది ?

అమెరికా రాజకీయ చర్చలో వాల్‌స్ట్రీట్‌ ఆక్రమణ వుద్యమ అంశాలు

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this:

Share this: